SAGA's

arise and manupulationallah

2011-11-17T00:09:00.005+02:00

%+'^&'

2011-10-30T15:38:00.005+02:00

"bulunduğumuz yer olan dünya; olduğumuz şey olan ten; olmak istediğimiz şey olan şeytan- üçü birden, o BÜYÜK AN'da, içimizdeki EFENDİ'yi, olmamıza ramak kalmış o EFENDİ'yi öldürdüler. ve onun sırrı, ona döneşebilelim diye sahip çıktığı sır kayboldu."

bana mısın demedim

2011-10-21T18:22:00.002+03:00

berrağın hayatı

2011-10-17T01:59:00.004+03:00

-22-

2011-08-10T21:20:00.001+03:00

"-sana yardım etmek istiyorum

-demek bir planın var

-evet

-işte geliyor...

-artık "yeterli"nin olmadığı bir yere gidelim

-olmaz

-burada kaldığında üstünü örtmüş olucak mısın?

-neyin üstünden bahsettiğimize göre değişir

-içini kemiren her şeyden bahsediyorum

-öyleyse olmayacağım

-neyin üstünü örtmüş olacaksın?

-insan üstünü örtmüş olacağım

-ulaşmak istediğin yeri neden örtesin?

-yeterli'nin olmadığı bir yere gitmenin "yeterli" olacağı yanılgısını, teklif haline getiren bir adamın gidişine maruz kalmak için. sonra maskeler düşecek ve örtülmüş olanla aramdaki perde atomlarına ayrılacak.

-neden gitmemi istiyorsun?

-karşındakini anlama arzun , son 3 dakikadır kurduğun cümlelerin sonundaki noktalama işaretleriyle o kadar orantılı ve samimi ki! beni, benden önce anlarsan, kafanda canlandırdığın kadına benzemeye başlayacağım. her salise, bir adım daha yumuşuyorum. GİT"

bu konuşmadan beri onu görmedim. 7 kişinin ölümünden kendimi sorumlu tuttuğum bir gecede katlanamayacağım tek adam, aklıma nereden düştüyse, başka bir kadını çoktan anladı. ve akla, iki farklı atın üzerinde el ele tutuşarak atılan kahkaha imgesini getirecek cinsten bir aşk yaşıyordu.

ben, tavanında, enine 1.70, boyuna 1.80 ebatlarında bir adam gibi yerinde sayan bir dünya barındıran odanın tavanına bakıyordum.

aşıklar buna yeteneksizlik diyordu, mistisizm zanaatkarları beni 25 yaşımda öldürecek organın üzerinde duran çakranın kapalı olmasıyla açıklıyordu, bana ihtiyaç duyanlarsa aseksüellik başlangıcından korkuyordu.

bir sigara yaktım.

bittiğinde, bütün ihtimalleri siktiretmiştim. ve elimde kalan şey, eminliğimdi.

o an her şeyin başında oradaymış kadar emindim ki, bazı insanlar kendini anlık hikayelere odaklamak üzere yaratılmıştı. ve kodları, aynı devinimlerle kendini tekrar eden ikili ilişkileri kaldıramıyordu.

-20-

2010-12-02T19:30:00.004+02:00

saga evine uğramayalı 2 gün olmuştu

aynı yüzleri görmüş, aynı bara gitmiş, aynı şeyler için hayıflanan insanları dinlemişti.

uzun zamandır düşünüyordu, aşkla önemli şeylerin bağdaşıp bağdaşamayacağını. ufaktan irkilmeye bile başlamıştı. anlatılanlardan değil, insanları düşürdüğü halden de değil. önemli birşey başaracakken aşkın giyotinvari bir girişle herşeyi sil(k)ip atacağından.

daha önce cumartesi o bara hiç gitmemiş olduğunu farketti.

cumartesi akşamlarını evinde geçirmeye ayırmıştı ve bu cumartesi akşamlarını, haftanın hikayesini yakalamanın vakti yapıyordu.

bunu farkedince kalkıp gidesi gelmişti. zira keman hocası da onunla karşılaşmamak için, bir kaç saat önce evine sığınmıştı.

durdu ve bir anda onun inadına durmaya karar verdi.

barı daha önce hiç bu kadar kalabalık görmemişti. ya da hiç bu kadar kalabalık hissetmemişti.

bir grup sahneye çıktı. müzikleri, meditasyon yaptırmak üzereyken, son anda sisteme ayak uydurmaya karar vermiş gibiydi. bir uyumsuzluk ve gereksiz bir teknolojikliği vardı. saga, kafası iki elinin arasında masanın üzerindeki sigara pakedine bakıyordu.

kafasını kaldırdı, etrafını izlemeye başladı.

ışıklar kararıp yeniden açılıyordu. maviler, griler, morlar, kırmızılar..... hepsinde farklı bir karakter ve hepsi insanların enerjisini karıştırıp, karışıklıktan dinamik bir atmosfer yaratmaya yönelik.......

insanlar, kendini kaybetmeye ve hormonlarıyla enerjilerini aynı yöne savurmaya çalışıyorlardı. elbette bunun için kendilerini paralıyorlardı. bir avuç, avcundakini kontrol etmesini bilmeyen amaçsız varlık, renk değişimlerinde sırıtmamak için kendini paralamak zorundaydı.

bu, saganın tiksindiği atmosferlerden bir tanesiydi.

atmosfer derisinin altına o kadar sızmıştı ve tiksintisiyle öyle bir savaşıyordu ki, ne kalkıp gidebiliyordu artık ne de ilgisini konuşanlardan bir tanesine odaklayabiliyordu.

derken bir kadın ve bir adam kirli bir dans yaparak önünden geçti saganın.

sırıttı saga.

sonunda yaşam belirtisi gösterebilmişti.

gülümsemeyle, aklına şimşek gibi bir fikir indi.

tiksindiği ve karşı geldiği her şeyin içine bir şekilde girmişti.

bir sahne hayal etti.

tiksindiği her özelliği ve her atmosferi bir insana verdi. ve bütün insanları bomboş bir salona tıktı. dekor sadece insanlar, üzerlerindeki kıyafetler ve ellerindeki içkilerden oluşuyordu.

salona girdi, gözüne salonun öbür ucundaki kapı çarptı. ya kalabalığı yararak o kapıya koşacak ve herşeyden uzaklaşacaktı ya da burda kalıp, uzak durduğu her pisliği tanıyacak ve kademe kademe öğrenerek kapıya ulaşacaktı.

karar vermesi için saniyeleri vardı, çünkü barda hormon salgılamanın adamı ona doğru yürümeye başlamıştı.

ve konuşmaları yarıda bırakıp gitmiş sagaya göre değildi. ona göre sohbet ya cinayetle ya da düelloyla sonuçlanırdı. ikisi de görülmeye değerdi.

durdu, ve yıllardır beynini kemiren düşünce aniden çözüme kavuştu. her hücreyi, her hareketi, her akımı ve her düşünceyi bilmeliydi........ ve uzak durduklarına dair tek fikri tiksinmek olabilirdi. bu katlanılabilecek bir şey değildi.

dünyanın mekanizmasına göre, uzak durulan şeylerden uzaklaşılmıyordu.

bu tamamlanmamış bir deney ya da tamamlanmamış bir hayat gibiydi. boş ve rahatsız hissettiriyordu.

öyleyse, hepsini dibine vuracak kadar tanıyacaktı.

bu kararı daha önce defalarca kez almıştı fakat bir adımdan öteye gidememişti.

tadımlık almış ve yerine bırakmıştı.

adam yanına yaklaştı ve saga ona gülümsedi.

"now that the magic has gone" çalarken, hepsiyle teker teker konuşup düelloya girdi.

zira cinayetler kutupların birbirini tanımamasından olurdu.

düellolar ise, iki tarafında birbiri hakkında birşeyler bilip, karşısındakini boyuttan silme dürtüsünden.

öyleydi ki, tiksindiği her şey saga'nın tiksintisinden haberdardı.

dünyaya aldığı tavır, sistemde farkedilmişti.

düellolar bittiğinde, saganın kafasındaki mekanizma birbirine oturdu ve herşey aniden aydınlandı.

savaşılacak bir ordunun ömrü en fazla bir şarkı kadardı.

şarkı bitti.

ve saga salondan çıktı.

ve saga hayal ettiği sahneden çıktı.

çıktığında masasından kalkmış, ayakta duruyordu.

yüzüne bir mavi ışık, bir kırmızı ışık, bir mor ışık, bir gri ışık yansıyıp geçiyordu sırasıyla.

ve o aynı noktaya bakıyordu.

sahnenin önünde dans edenlere.

o ayakta dururken, barın çalışanları ona birşeyler söyleyip, masasını ve sandalyesini götürdüler.

fakat saga onları dinleyememişti.

saatler saganın dans etmesine kurulmuş ve dakikalar işlemeye başlamıştı.

sahnenin önüne doğru yürümeye başladı.

vardı

ve kendini yavaş yavaş meditasyon ritmine bıraktı... bir süre sonra teknolojik kısmı kendiliğinden sagaya ayak uydurmuştu.

saatlerce dans etti saga, herkes yerine oturana...... barı terkedene....... grup sahneden inene kadar.......

bacakları ağrıyordu, terlemişti.

fakat kendini hiç o kadar huzurlu hissetmemişti.

bu dünyevi olan bir şeye karşı kazandığı en büyük zaferdi.

saatlerce dansla düello etmişti. müzik bittiğinde, hissettiği rahatlık, bunu tekrar yapma isteğini bir daha perçinleyecek cinsten değildi.

atmosfere olan tiksintisi devam ediyordu.

herşeye öyle hakimdi ki........ artık biliyordu........ maruz kaldığı şeyin yapısını o kadar iyi biliyordu ki.......

ceketini aldı ve bardan çıktı.

evine gelir gelmez yattı.

uyandı ve bilgisayarını açtı.

bir mail vardı.

MAİL KAPTANDANDI.

saga gülümsedi.

bir gün yollarının kesişeceğinden zaten emindi. fakat onun kurgusunda bu ikisinden birinin adımıyla olmayacaktı.

maili açtı.

bir slayt yollamıştı kaptan.

açtı.

güzel bir melodi çalmaya başladı, ve sonra kaptan ile saganın resmi ekranı kapladı.

kahkaha attı saga. çünkü gerçekte bu fotoğrafta olduğu kadar kötü görünseydi, kafasının içindekilerle uğraşmaya vakti kalmayabilirdi.

ilerledi saga...

kaptan her zaman yaptığı gibi, saganın ruhuyla ilgili birşeyleri yontmak istiyordu.

kaptan hayatına sigarayı hiç bir zaman tamamen sokmamıştı.

ve slaytta saganın sigarayı hayatına sokmasıyla sayfalarca uğraşmıştı.

bunu öyle bir titizlikle yapmıştı ki, gülmekten uyuz olmaya fırsat kalmamıştı.

slaytı yarım saat boyunca izledi, kaç defa izlediğini takip edemedim.

slayt bittiğinde apar topar evden çıktı saga. kaptanın evine gitmek için yola düştü. sonra bir de baktı, gerçekten yola düşmüştü. önünde bir araba durdu.

"yardıma ihtiyacınız var mı?" dedi arabadan kafasını çıkartan adam sırıtarak

"ne konuda?" dedi saga

"şey, hani düştünüz, bir yeriniz incinmiş olabilir"

"incinmiş olduğumda bana yardım edenler yüzünden, bomboş bir hayat geçirebilirdim"dedi güldü ve ayağa kalktı.

"yolda yere yapışmış biri için gereğinden fazla mantıklı konuşmuyor musunuz?"

"niye? yere düşünce, beynim yerinden bir daha kalkamıyor mu?"

"hahaha. gelin sizi istediğiniz yere bırakayım da, bir yerinizi kırmadan günü tamamlayın"

saga adamın sivri tavrını hem çok sevmiş hem de uyuz olmuştu.

"istediğim bir yere gitmek değil de bir tarafımı kırmak da olabilir. ve bu kadar saçma bir ihtimalden bahsettiğime göre, en mantıklısı yolumu yalnız tamamlamak istediğim"

"peki siz bilirsiniz. allah erkek arkadaşınıza sabır versin" dedi ve gitti adam.

saga arkasından ciddiyetle, sırıtma arası bir bakışla bakakaldı.

düştüğü en saçma durumlardan bir tanesiydi.

birincisi, artık ilişkiler öyle bir haldeydi ki, birinin sagayı kız arkadaşı olarak görecek olması bile aşağılayıcı geliyordu.

ikincisi, dolayısıyla saganın erkek arkadaşı yoktu.

üçüncüsü, tanrının varlığından bu kadar emin nasıl bahsedilebilirdi?

bu temel üç gerzek çelişkiyi arkasında bırakarak yoluna devam etti.

kaptanın evinin önüne geldi.

kapıyı çalacaktı.

durdu, kaptanın, saganın konuşmak istediği konuları saptırmaktan daha iyi yaptığı bir iş yoktu.

ve baskın bir biçimde konuşmanın dilediği gibi bitmeyeceğini hissediyordu.

çünkü konuşacakları sigara olmayacaktı.

kaptan, sagaya yabancılık hissettiği anda kasılacaktı. ve yabancı hissettiği her özelliği eleştirmeye başlayacaktı.

kapıdan uzaklaştı saga.

yolun karşı tarafına geçip oturdu.

ve kaptanla bir sohbet hayal etti.

saga "slaytını okudum"

kaptan "ve?"

saga "farkına varmadığın birşey var"

kaptan "eminim. herkesin farkına varmadığı birşeyler var. mesela saçlarını siyaha boyamak sana hiç yakışmamış. farkında mıydın?"

saga "ben sana o sürekli yaptığın surat ifadesinin bütün karakterinin içine ettiğinden bahsediyor muyum? konumuz sigara."

kaptan "peki. slaytta da söyledim. bana hep mal gelmiştir. ve kanser olmanı istemiyorum"

saga "herkesin yaptığı bir davranış olduğu için mi yüzeysel bakıyorsun? yoksa yüzeysel bir adam olmaya başladığın için mi mal bir davranış diyip kestirip atıyorsun?"

kaptan "hala paradoks peşindesin değil mi?"

saga "hahaha.'^+'^(+?^' bak. bu sandığın gibi bir bağımlılıktan ya da bağımlılığı inkardan ibaret değil."

kaptan "dökül bakalım"

saga sözüne devam etmesini beklemeden araya laf sıkıştıran kaptanın yüzüne tuhaf bir bakış attı

saga "birşeyin içine tamamen girip. kaybolduğunu hissetmeden neyle karşı karşıya olduğunu bilemezsin. kapkara gösterilen ciğerler ve ziftler hiç ilgimi çekmiyor. havada uçuşan sinekle bile daha çok ilgileniyorum."

kaptan "evet benim de gözüme takılıyor"

saga "herkes birinden etkilenip birşeylere başlar. ben harflerin birbiri içinde kaybolmasından etkilendim. bir yazı bir şekilde gözlerimin önüne geldi. iki parmağının arasında ateşi hissetmekten bahsediyordu. bu bana göre avatar olmak gibi birşeydi o zamanlar. bilirsin heveslendiğimde, hayatımdaki birşeyleri hevesime uydurmaya çalışıp dururum. ve farkettim de bunu kendime ilk itiraf edişim."

kaptan "hahaha"

saga "herneyse, gidip bir paket aldıktan sonra hayatın değişmez. ta ki kötü geçen bir günden sonra, kalan bir kaç daldan, sabah uyanır uyanmaz içip camdan dışarıyı izleyene kadar. tam tersine, tütünün kendini kötü hissettiren maddelerle dolu olduğunu söylüyorlar. bunu söyleyenler maddeleri baz alıyorlar. maddeleri ve etkilerini baz alarak yaşadığında birşeyler eksik kalır. tam tersine, nefesi içime çekip, dumanı bıraktığım anda kendimi herşeye hakim hissettim. üzerime biriken ve bana dar hissettiren enerjiyi tahmin bile edemezsin. işte o dakikadan sonra, başladım diyebilirim. mental olarak 2 ay önce başlamış olmama rağmen."

kaptan "mental. dantele benziyor"

saga "onun gibi birşey. süslü süslü. var olduğundan emin ettirecek şekilde. ama danteli sevmem, mentali severim."

kaptan "ben ikisini de sevmedim"

saga "dene belki seversin. başladım dedikten sonra, herşeyi beraber yapmaya başladık. yalnız kalıyordum. yazıyordum, bittiğinde onun dumanı etrafımdaydı. cinayet işliyordum. tatmin olmuş bir biçimde arkamı dönüp giderken, duman arkamdan geliyordu. birşeyleri farkediyordum, avcumun içinde yanan birşeyler vardı. bir kere bile sıkıldığımdan ve boş vakitlerimi doldurmasından ötürü içmedim. yalnızken ve birşeylerle uğraşırken, yanında olacak bir insana katlanamazsın. ama o, herşeye yardımcı oluyordu ve varlığıyla yokluğunun farkına bile vardırmıyordu."

kaptan "......."

saga "bu raddeye gelmeyen biri, sigarayla ya da dumanıyla ilgili hiç birşey bilmiyordur kaptan."

kaptan "......."

saga “you need to know”

kaptan “…….”

saga "........"

kaptan "benim, birşeylere değer verdirecek kadar yalnız zamanım bile olmadı son zamanlarda"

saga "yalnız gözüküyorsun"

kaptan "insanlardan uzak durarak ama aklımın içinde sürekli bir insan yorumlama ihtiyacıyla"

saga "kendinden başlasan?"

kaptan "yorumlamaya mı?"

saga "evet"

kaptan "o son vereceğim sınav sanıyordum"

saga "son sınavlar, herşeyi denedikten sonra verilir. herşeyi deneyecek gücü bulman için, kendinle ilgili yanılgılardan kurtulman gerek"

kaptan "neden benimle ilgili konuşmaya başladık?"

saga "ani oldu. psikologun olmaya çalışmıyorum. belki uzaklarda biryerlerde yaptıklarının tam tersini yapmaya başlayan bir adamın varlığı, yorulduğumda bana güç verebilirdi"

kaptan "yanyana neden yapmak aklının ucundan geçmiyor gibi"

saga "senin yanındayken, herşeyi sen yapıyorsun ve ben kendimi huzurlu bir boşlukta buluyorum. bu beni tanıma şansını senden alır"

kaptan "gerçekten ben bazlı mı düşünüyorsun?"

saga "hayır. beni tanımanı istemem bile, tamamen benimle ilgili."

kaptan "seninle ilgili birşey demişken. sigara içmemen iyi olur"

saga "içmem de bir o kadar iyi"

kaptan "birşeyin iki aynı özelliği olamaz saga. zıtlık onu var eder."

saga "ben zıtlıkları iyi ve kötü olarak değerlendirmeyeli çok oluyor kaptan. olumsuz özellikleri de olumlu özellikleri de iyi. olumsuz özellikleri bir gün beni onu bırakmaya zorlayacak. bırak da o da benim vereceğim son sınav olsun."

kaptan "sınavda başarılar"

saga kaptanı öptü, kapıya yöneldi.

tam kapıdan çıkacakken kaptan arkasından kolunu tuttu.

saga ona döndü.

ve kaptan ona öyle bir sarıldı ki, zaman durdu. saga da ona kenetlenmişti. zaman onları izliyordu.

saga "seni özledim"

kaptan "ben de"

saga "hoşçakal"

kaptan "görüşürüz"

saga "yapma!"

kaptan "görüşürüz saga"

dedi ve aniden arkalarını döndüler birbirlerine. saga evine, kaptan odasına.

hayalini kurması bile güzeldi. ama konuşma böyle sonuçlanmayacaktı.

çünkü kaptan, hiçbir şeye ikna olmayacaktı.

ne saganın onu yeterince özlemiş olduğuna ne de sigarayla ilgili söylediklerine.

çünkü saga konuşma bittiğinde gidecekti.

evine doğru yol aldı saga.

sırada................................. düşünmeye, beyni varmadı.

-19-

2010-10-13T01:15:00.003+03:00

saga, agary'yle sohbet ediyordu.

agary "cinayetin gerçekten cinayet, hırsızlığın gerçekten hırsızlık olmadığı bir sürü dakikaya şahit oldum saga."

ki saga o güne kadar sayısız cinayet işlemişti.defalarca sayıkladığı gibi, eğer ortada cinayet varsa; saga, birini bu dünyadan kurtarmıştı. ve bizzat kendisi dünyanın merkezine çakılıp kalmıştı. eğer bir kurtulan varsa neden kendisi bir daha ceza alacaktı?

bunu ilk defa, kendisini takıntılı bir biçimde "madur" olarak nitelendiren bir adamı öldürürken farketmişti.önce, adamın iliklerine sızdı.

chopin'den nocturne for the violin and piano eşliğinde sonunla sevişti.

o şarkının her zırva detektörü üzerinde farklı bir etkisi vardı. fakat adamda yaratacağı etkiyi adı gibi biliyordu. o, o şarkıyı saf acı olarak nitelendirecek ve madur zırvalıklarından bahsetmeye başlayacaktı.

yasaların maduru,

kadınların maduru,

sokakların maduru ve sabaha kadar uzanan milyonlarca klişe.......

aynen tahmin ettiği gibi oldu.

buçukluk adam, az buçuk arabesk sözlerini bitirdiğinde saat sabahın 6 buçuğuydu.

saga ona

"hayatında hiç gerçekten madur oldun mu?" diye sordu.

adam

"şaka mı yapıyorsun, saatlerdir nelerden bahsediyorum!? madur olmak için doğdum ya da adı madur olan bir gölgem var!" diye hırsla cevapladı sagayı. gözlerini bir ressamın ellerine versek, muhtemelen big bang'i çizerdi.

saga sırıttı.

yastığının altına uzandı. ve bıçağını çıkardı.

adam önce şaşırmasına rağmen, sonra her buçukluk aklın bu durumda sahip olacağı sanrısı gibi; o da bunu bir fantazi sandı ve suratındaki ifadenin son derece çekici olduğunu düşünerek gülümsedi.

sagaya göre yaşamaya devam ederken, bütün insanlar korkularını saklamakta profesyonellik kazanıyordu.

bu yüzden ölüm, yangına dayanıklı bir ormandaki ağaçların köklerinin yerinden çıkıp, ağaçlara hareket vermesi kadar şiirsel fakat bir o kadar da gerçekti.

yani insanlar, yaşamları boyunca sadece ölümden bir kaç saniye önce gerçek kimliklerini ortaya çıkartıyorlardı. saf korku, bedenlerini ele geçiriyordu.

sagaya göre cinayete orjinallik katan en önemli şey buydu.

ve karşısındaki adam bütün orjinalliğin içine ediyordu.

şimdi onu gerçekten madur etmek istiyordu.

hiç çaktırmadan üzerine çıktı. onu boynundan öpmeye başladı. yanağına kadar geldiğinde fısıldadı

"tek bir madurdan haberdarım. o da tanrı"

dedi ve bıçağı adamın kalbine sapladı.

sonra üzerini hızla giyinip adamın evinden çıktı.

yolda, son ettiği lafı düşünmeye başladı.

7 milyar insan, tanrı hakkında doğru yanlış atıp tutuyordu. yoz kısmı onun için çıldırıp, bedenini saklamaya çalışıyordu. aydın geçinenler yorum yapmamaya çalışıyordu. ve hatta bir grup gereksiz asi, ona sövüyordu bile.

tamam, bunların hepsi ona ulaşma çabasıydı.

fakat kimse ulaşma çabasının sebebini düşünmüyor ve araştırmıyordu.

aslında çok basitti. dünyada hiç kimse, bir diğerini kendinden üstün görmeye katlanamazdı. ve eğer bir kişiye ya da bir mertebeye ulaşmaya çalışıyorlarsa, bu kesinlikle onlara olan sevgilerinden, hayranlıklarından, hayat beklentilerinden ya da yardım beklentilerinden değildi. bizzat onun yerini kıskanmalarından ve imrenmelerindendi.

bu dünyada herkes üzeri kapalı bir biçimde tanrı'yı kıskanıyordu.

ve tanrı gerçekten yeryüzüne bakıyorsa eminim sisteminin 7 milyarlık çarkına tükürmek istiyordu.

haklıydı da. ordusu tarafından ihanete uğramış kraldan, yeni yarattığı klon hayvanları tarafından öldürülmek istenen bir profesörden ya da çocuğu tarafından tehdit edilen anneden çok daha madur durumdaydı.

bir sistem yaratmıştı, sistemin içine milyarlarca ışık sistemi, ışık sistemleri içine milyonlarca cisim yerleştirmişti. birbirlerine çarpma olasılıklarını minimuma düşürmek için yörüngeler ve çekim kuvvetleri tasarlamıştı. zekilerin keşfedebilmesi için tavşan delikleri açmış ve evren içine evren yerleştirmişti.

onlarca boyut, onlarca denklem ve onlarca cisim.........

ve o cisimlerden bir tanesinin içine, kendi yarattığı evrenin yüz bin katrilyonda biri bile etmeyecek büyüklükte 7 milyar tanecik yerleştirmişti.

şimdi ise kendi yarattığı ufak tanecikler ona ihanet etmek için çırpınıyordu.

zira saga, dünya üzerinde teklif edilse tanrı olmak istemeyecek tek bir insan bile tanımıyordu.

bunları düşünürken farketti, uzay ne denli bucaksız ve büyüleyici bir boşluktu.

ve farketmez olsaydı ki, kendisi uzayı tanrının gördüğü yerden hiç bir zaman göremeyecekti.

gerçekten uzak bir yerlerde, bütün ışık sistemleri birleşik bir şekilde gözüküyordu. ve birlikte kim bilir neye benziyorlardı. belki dna yapısına, belki örümcek ağına...

dünya ne kadar ufak ve kirliydi.

insanlar hisleri ve içgüdüleri yüzünden defolulardı ve saga onların arasındaydı, tanrı ise bunların hiç birinin olmadığı bir yerden yarattığı sistemi izliyordu.

farketti ki, aslında madur kendisiydi...

ve evrende o kadar ufak bir yapıydı ki, ölse de, öldürse de, tanrının sisteminin çarkları dönmeye devam edecekti.

saganın sarkacının dengesi bozulmuştu.

o andan sonra hiç birşey için heyecanlanamaz, heveslenemez ve hiç birşeyi umursayamaz olmuştu.

hiç birşeyi kanıtlamaya, doğrucu olmaya ve lider olmaya çalışmadı. sadece kendi hayatına baktı.

fakat bir cinayet, dünyada bir farkındalığın daha filizlenmesini sağlamıştı.

----------

bu yüzden agary'nin cümlesinin gerisi çok önemliydi. saga'nın hayatının dönüm noktalarından birini cümlesinin yarısında özetlemişti. öyleyse diğer yarısında öğrenecek birşeyler vardı.

"hırsızlığın gerçekten hırsızlık olmadığı anlar..."

öyleyse önce hırsızlığın ne olduğunu öğrenmeliydi.

o gün agary'yle bir iddiaya girdiler.

agary'nin istediği bir tarot takımı vardı, saga onu alacaktı. agary de saga için eski bir çizgiroman bulacak ve onu alacaktı.

kim yakalanırsa, adı çaylak kalacaktı. ve cinayet yasaktı.

hoş saga için bunun hiç bir önemi yoktu. o ne öğreneceğine bakıyordu.

saga kitap evine girdi.

yaklaşık bir saat oralarda oyalandı. ki bu en büyük hatasıydı. oldukça ilgi çekmiş olacağını düşündü.

fakat bir türlü yapamıyordu.

mevzu; birinin cebine girip, diğerinden çıkan para ya da yakalanma korkusu değildi. çünkü para, şimdiye kadar icat edilmiş en mantıksız ve en yaygın buluştu. yakalanma, ise "kime göre" ve "neye göre" sorularını getiriyordu.

sadece alışmamıştı.

sonra o cinayeti hatırladı...

ufacık bir kadının; ufacık dünyanın, ufacık fabrikalarının, ufacık ürününü; ufacık yasalar yüzünden alamamasının bir önemi yoktu. fakat aynı şekilde almasının da. öyleyse neden almıyordu?

aldı ve dükkandan çıktı.

arkasından bir adam geldi

"pardon hanımefendi, dükkandan çıkarken öttünüz, bir daha geçer misiniz?"

"tabi"

ve makineden geçti saga.

makine de elbette öttü.

"çantanızı görebilir miyim hanfendi?"

"tabi"

ve çantasını gösterdi saga.

"arkadaki kitabı görebilir miyim hanımefendi?"

"tabi"

ve arkadaki kitap gibi gözüken tarot setini çıkardı saga.

"izninizle bunu kasadan kontrol ettirebilir miyim hanımefendi?"

"tabi"

ve kontrol ettirmeye gitti adam.

geldiğinde, yandaki odayı işaret etti.

saga girdi.

istese her türlü çirkefliği yapıp oradan çıkabilirdi. fakat kendini anlamsız biçimde yorgun hissediyordu.

o an farkedemedi ama eve gidip yatağına uzandığında dank etti. ne yaparsa yapsın, hayatında hiç bu kadar aşağılık duruma düşmemişti.

bu nedenle afallamıştı.

odada, 2 adam daha vardı.

oldukça soğukkanlılardı ve dünya yasalarına göre oldukça doğrucu konuşuyorlardı. dünyanın belirli yerlerinde onlar gibi adamları buda öğretilerine alıyorlardı.

fakat sagayı içeri sokan adam, tıpkı saganın daha önce öldürdüklerine benziyordu.

amacına ulaşmak için her türlü iğrenç yolu deneyenlerdendi.

eğer amaçları birşey öğrenmek adına olsaydı, elbette dokunmayacaktı saga.

amaçları öğrenmek olmadığı için birşey de bilmiyorlardı, sadece ne yapmaları ve ne demeleri gerekiyorsa onlara odaklılardı.

ve saganın niteliksel cetveline göre, mide bulandırıcı kısmı oluşturuyorlardı.

saganın kafa kağıdının fotokopisini aldılar.

kendinden beklenmeyen bir kibarlıkla sebebini sordu saga.

içeri sokan adam;

"diğer şubelere yollayacağız ve bir daha mağazalarımıza giremeyeceksin" dedi.

saga, içinden kıskıs güldü adama. ve içtenlikle diledi, "umarım müşteri-çalışan ilişkisi dışında bir ilişki içinde benimle karşılaşmazsın."

zira buçukluk bir adamın görevini fbi ciddiyetiyle yapması mide bulandırıcıydı.

elbette adamın söylediğine inanacak hali yoktu.

doğrucu adamlardan birine dönüp, sordu;

"giremeyecek miyim?"

adam;

"sadece bu niyetle giremeyeceksiniz"

saga içinden, "kapıya beyin okuyucu mu astınız? tüh" dedi.

bir kaç soru ve öğütten sonra kapıdan çıkıp gitti saga.

nasıl dayandığına hayret ediyordu.

bir yılın ondan neler götürdüğünü o an farketti.

Ve agary’nin cümlesinin diğer yarısından umutlandığına lanet etti.

sagayı içeri alan adam, olayı hemen halledip sagayı yollamak için ucuz bir kaç yalan söylemişti. hafif öfkeli tavrı tamamen toyluğundan kaynaklanıyordu.

birinci doğrucu adam, sadece uyarmayı ve yollamayı seçmişti.

ikinci doğrucu adam ise sadece nedenini sormuş ve prosedürden bahsetmişti.

yani, aslında kendileri bile orada olan hırsızlıkları içgüdüsel olarak umursamıyorlardı.

-doğru olan iç güdüleriydi fakat dünyanın yasalarına göre hareket etmeye programlanmışlardı.-

umursamamalarının sebebinde elbette çalınan şeyin kitap olmasının bir etkisi vardı. çünkü saganın büyüdüğü yerde kitap okuyan fazla insan yoktu.

fakat daha da önemlisi, evrenin buçukluk dünyasının, buçukluk insanlarının kurduğu buçukluk fabrikaların, buçukluk kitaplarının; insanların cebinden çıkan buçukluklara denk gelmesinin bir öneminin olmamasıydı. onlarda içlerinde biryerlerde bunu biliyordu. o ödenmese de evrenin çarkı dönmeye devam edecekti.

Cümlenin ikinci yarısından da aynı sonuç çıkmıştı.

fakat dünya üzerinde tanrının yerine imrenenlerin, evrende var olan gereksiz kurallara ve gereksiz cisimlere tahammülü diğerlerinden çok daha azdı. bunu er ya da geç anlayacaklardı.

o yüzden saga, ertesi gün dükkana gidip tarot setini satın aldı ve 3 adama bir hikaye verdi...

!'+'!%&'+

2010-08-10T01:37:00.002+03:00

giriş bölümünü değerlendirmesini bilemeyince, gelişme bölümünü havayi fişek sahasına çeviriyorsun. sonucun kendine malzeme bulamadığı yerde, final sessiz olacak. bütün savaşı gelişme bölümüne yediren acemi yatırımcılara bu gece başka türlü bir şey hissediyorum. ve bu gece, hayatının hikayesini arayan adam kadar klişe hissediyorum

-17-

2010-06-04T19:12:00.005+03:00

..anlicağın 21. yüzyılın icarları saganın da hoşuna gitmiyordu.
saatleri okumaya ayarlıydı ama sistemin alet çantasına karışmadan.

o bilgiyi seviyordu, bilgi piyasasını değil.
malesef okullar da çoktan yaratıcılığını yitirmişti.
öğretmenler her yıl aynı konuyu aynı şekilde anlatmaktan, kendinden geçmiş ve hayatta keşfedecek birşeyleri kalmamış havası vermekten hoşlanıyordu!

ama dünyanın sırasıyla, 6 ay gündüzde, sonrasında sonsuza kadar gecede kalan kısmı gibilerdi.
eh! elbette bilgi yorucuydu, pes etmek üzere yaşıyor olanlar için.
yani o adamların dilinden kendine katabileceği ne bulabilirdi ki, onlar kendilerine toz bile katmazken? inanmıyorsan toza sor!

kısacası bilgiye, okul yerine başka yerlerden ulaşabileceğine inandırmıştı kendini.

ama kendini tanıyordu. en kesin kararları bile, keskin bir dönüşle, "keşke" halini alabilirdi.

o yüzden kapıyı aralık bırakmak iyi bir fikirdi.

o da okulunu dondurdu.
--------

saga için yorucu bir gündü diyorduk.
çünkü hiç birşey yapmamıştı!

akşama doğru kendisine bir kahve yaptı ve ortaokul yıllarına döndü göz kapaklarına düşen yansıma...

bir fransızcacıları vardı.
saga hayatında hiç bu kadar deli bir adam tanımamıştı.
kime ne dediği ile kimin ne düşüneceğini zerre kadar önemsemezdi.

sahi deli kalmak için ille de duvar mı örmek gerekirdi zihnin ulaştığı yere kadar?
guiiidoooooo!?!?
biryerlerde duvarsız yürüyen delileri, bünyesi kabullenmez mi dünyanın milyarlarca karpuz çekirdeğinin?

herneyse!?
o adam da ördüğü duvara borçlu olarak kimseden tek bir eleştri işitmezdi.
bir soruya cevap verilememiş olsun, bütün sınıfa söver, sonra da kendini överdi.

bir gün, ani sözlü kararı aldı mahkemesi.

"AHMET HANCI!" dedi. "TAHTAYA GEL!"

ahmet tahtaya çıktı.

"COMMENT ALLEZ VOUS?"

ahmet cevap veremedi.
bu sefer,

"DURSUN YOLCU!" dedi. "GEL TAHTAYA BAKAYIM"
"COMMENT ALLEZ VOUS?"

dursundan da cevap alamadı. ve başladı...

"SİZDEN BİR BOK OLMAZ. HİÇ BİRŞEYİ ALMIYOR KAFANIZ! APTAL ADAMLAR!

KADER! SEN GEL BAKAYIM KIZIM!"

dedi ve Kader tahtaya geldi.

"COMMENT ALLEZ VOUS?"

"je vais bien merci et vous?"

adam cevabını almanın rahatlığıyla gülümsedi. duruşunu hiç bozmadan:

"İŞTE ÇOCUKLAR! GÖRÜYOR MUSUNUZ? BEN BÖYLE BİR ADAMIM. "YOLCU" İLE "HANCI" YI "KADER"İYLE BAŞBAŞA BIRAKIRIM" dedi.

sınıfta, gülmeye programlı olanlar kafasını defterine gömerken saga da şaşkınlıktan ölecekti.

ilk defa akşamdan hazırlanmış bir espriyle karşılaşıyordu.

adam bildiğimiz, sınıf listesini incelemiş, "yolcu" ile "hancı"yı aynı sınıfta görünce; "kader"e bak beee! demişti. ve sözlü senaryosunu yazmıştı. kader'in inek bir öğrenci olması ise oldukça kolaylaştırmıştı işini.

sırıttı saga.
o an farketti ki; edebiyat yiyen, edebiyatla uyuyan, edebiyat sıçan bir adamın kum kitabının herhangi bir sayfasını arayıp bulmak kadar zor da olsa, vardı yaşamaya devam eden öğretmenlerden bir kaç tane, orda burda.

saga heyecanlandı.

o sırada kapı çaldı.

saga elinde kahvesiyle kapıya yürüdü. delikten baktı. yan komşusunun güzel suratı ile sarı uzun saçları görünüyordu.

sonra saate baktı. geceydi ve ikiydi.

acil bir durum olmalı diye düşünüp, kahvesini sehpaya koydu.

kapıyı açtı.
KADIN İÇ ÇAMAŞIRI VE KÖPEĞİYLE DİKİLMİŞ, SIRITIYORDU!
uçmuştu!
zaten bütün apartman onun uyuşturucu kullandığıyla ilgili dedikodular döndürüyordu.

kadın, saga'yı içeri ittirdi. ve bunu yaparken aptal aptal gülmeye devam ediyordu!

onu yapmamış olsa, kadını içeri alıp; güzel kafasından yararlanarak eğlenecekti.
ama bu atak sagayı, javert kadar acımasız bir komutan yapmya yetmişti.

kalktı, köpeği mutfağa doğru sürükledi. masaya bağladı.
kadın da duvarlara çarpa çarpa mutfağa geliyordu.
saga koridorda, bir eliyle boğazından tuttu kadının. diğer eliyle burnuna bir yumruk indirdi.
kadın haykırdı.
saga, "artık gülmüyorsun güzelim?" dedi.
kadın, saganın karnına yumruk savurmaya çalıştı. ama eli ayağı tutmuyordu. dengesini kaybetti.

saga, fazla ileri gitmemesi gerektiğini anladı. pek adil bir dövüş olmayacaktı.
hoş, öbür türlü de, kadın sagadan 20 cm uzun olduğu için adil olmayacaktı.

herneyse!
iki eliyle kulaklarına darbe indirdi kadının.
kulak basıncı güzeldir...

kadın, dengesini tamamen yitirip yere yapıştığında üzerine çıkıp bir kaç yumruk attıktan sonra kalktı saga.

polisi aradı. tıkır tıkır işleyen sistemin, hayırlı vatandaşı!+'^+)?'&

polis geldiğinde gayet mantıklı açıklamalarla, nevsi müdafadan sıyırdı. bunu yaparken kadının uyuşturucu kullanmış olması büyük bir yarar sağlamıştı.

yani sagayı olayın içine sokan kadının uyuşturusu olduğu gibi, sıyırmasını sağlayan da oydu.
zaten birşeyden kurtulmak istiyorsan, başını incelemen ip ucunu her zaman verir.

zira kadın olayın bir başından, bir sonundan hatırlacaktı.
hatta bazı ayrıntıları hiç hatırlamayacaktı bile.
saga da ifade verirken bunu sonuna kadar kullandı.

olayla ilgili sorgular bittikten sonra evine dönerken içinde şiddetli bir huzur vardı.

okula dönüp, bay keeting tadında öğretmenler keşfetmeye karar verdi.
ayrıca uyuşturucunun boş ve aptal kadınlara verilmesinin yasaklanmasına.
180 derece dönüşleriyle de barışmıştı o gece; çünkü bu kez uyuşturucu kullanan değil, kullanan birinin saldırısına uğrayandı.

bundan böyle, hayatında var olan herşeye bir de tam tersini yaşamaya çalışarak bakacaktı, tam tersini bir kerecik gözden geçirerek değil.
kimilerinin deyimiyle, döneklik ederek!
-------------------------

aradan 2 yıl geçti, saga yolda karşılaştığı eski dostları için düşündü...
"ben kendimden başka birşeye dönüşmeseydim, karşılaştığımızda benimle ne konuşacaktınız?"

-15-

2010-05-22T16:36:00.006+03:00

saga için o sabah, ikiyüzlü finalin yüzsüz piramidi...!+'^&

saga herhangi bir günün sabahında gözlerini açtığında, duvara çivili istanbul afişi düşmüştü.
ve o gün 17 ağustostu!

o sabah uyandığında da yastığının yerinde, masayı buldu. üstelik soğuk kahve bardağı devrilmiş ve kahve yere dökülmüştü.

"selam kaos günü. bugün sana inat katil olmayacağım" diyip, günü karşıladı.
-----------------

evden çıktı, bir keman dersine doğru.

vardığında; keman hocası, saganın 1 ay önce içinde ne olduğunu merak ettiği, çamaşır suyu bozmasından lekeli, ağır ve sağır kemanla oynuyordu.
saga geçti oturdu.

"buranın 2 sokak altında, acayip bir şelale var. altını sokak lambalarıyla aydınlatmışlar! orda kavga eden iki gerzek gördüm. ayrıca, o kemanın neden o kadar ağır olduğunu merak etmiyorum değil!" dedi. güldü.

keman hocası da, gülerek

"dilimde sakladığımı söylediğim anahtar içinde de ondan! ayrıca şelale kim?" dedi ve baş parmağını ısırdı. yeryüzünde duyulmuş ya da duyulmamış, en saçma cümleleri kurduğunda hep böyle yapardı.

cıvıdılar

"hiiiç, altı aydınlık cinsiyeti belirsiz bir orospu işte"

"bizi tanıştırsana"

"tanıyorsun"

"nerden?"

"isa, muhammed, musa, buda olmak isteyip, tanrıya inanmamak istediğin anlar varya, işte o anlarda aynadan. "

"çünkü, her adam gibi ben de muhalefetsiz iktidarı sırf çüküm için istiyorum öyle mi?"

güldüler.

ve keman hocası cebinden 2 zar çıkardı

"yine başlıyoruz" dedi içinden saga.

oyunlardan, hayatı boyunca bir kez bile sıkılmamıştı. çünkü oyunlarda gerçeğe bağlılık, bir kaç japon balığın sohbeti gibiydi. aynı kurallar içinde oynanıp dursa da; her hamle, oyunu başka bir yere götürür ve bir kaç saniye içinde geride bırakılan saniyelerle ilişki kalmazdı.

ama bu oyundan sıkılmıştı.
çünkü bunun gerçekle arasında bir atomluk bağ bile kalmamıştı.

---
ki, dünyada rulet kadar tehlikeli tek bir oyun varsa, o da iki hayalcinin oynadığı monologların kesişmesiyle başlar.
çünkü önce, gerçekler ve düşler birbirine karışır. sonra oyun gerçekten kopmaya başlar.
gerçekten tamamen kopulduğunda, oyuncular artık birbiriyle oynamak istemiyordur aslında.
ama iki dünyanın içinde de, düşler ve gerçekler birbirine o kadar benziyordur ki, neyden koptuklarının farkına bile varmazlar.
birbirlerine karşı hissettikleri hırs ve kırılganlık, büyür.

ve sonunda. iki taraftan biri gerçekle karşılaşıp, iticiliği gördüğünde; cinayet vaktidir.

hiç "yine mi?" deme!
cinayet, birbirini tanıyan bütün insanların, artık tanımak istemiyor olduğu yerin baş kahramanıdır. bir kez elini atar ve herşeyi bitirir. HEPİNİZ KATİLSİNİZ.

ki, birbirini tanımayan insanların arasındaki ölüm festivaline de, cinayet mahali denmez zaten.
o, yatak odasıdır.
---

her zaman olduğu gibi, saga taşları keman hocasına doğru oynarken, keman hocası zarları yukarılara atmanın hesabını yapıyordu.

dolayısıyla
arifesi ve girişiyle, adem ile lilit'i kıskandırabilecek bir günü, birbirlerini hiç tanımıyorlarmış gibi geçirdiler.
keman hocası sebepsiz gergin, saga ise hayal kırıklığının yanına uzanarak.
saga, kendini gece vakti denizi izlemek zorunda bırakılan, yosun tutmuş bir taş gibi hissetti.

saatler geçti
bu samimiyetsiz oyuna sonra yine merhaba demek için, son konuşmalarını yapmaya başladılar.

keman hocası,
"son zarları atıyoruz, eğer ben büyük atarsam, şu içinde ne olduğunu merak ettiğin kemanı hayatın boyunca açmayacaksın; sen büyük atarsan keman senindir." dedi.

saganın gözlerinin içine vahşikarakuşlarordusu birikti.
zaten söylemesini bile severdi, birbirini niteleyen sözcüklerin zincirlenip de esas sözcüğe yapışmasını.

kocasıromantikfilmçekenkadınçığlığı
ejderhaateşigibipüskürenharflerbirliği

hatta anlamsız bile olabilirdi!

yedibiriktirenisimlerinikirciksilüeti

--
sırıttılar.

keman hocası attı ve 4 geldi
saga attı, ve ona da 4 geldi

bir daha attılar!

keman hocası,3
saga,3

bir kez daha attılar!

keman hocası, 6
saga, 6

bir kez daha!

keman hocası, 1
saga,1

------
zaten gergin olan keman hocası,
"bence ikimizin arasındaki bu düzeni kabullenip, olduğu gibi bırakalım. ben de sana kemanın içinde ne olduğunu söyliyim" dedi

saga, gün boyu ona karşı o kadar hırs dolmuştu ki;
"eşitlik yani... bahisi sen teklif ettiğine göre hanginizin sınavı, odanın mı senin mi? devam et!" dedi

attılar.
keman hocası, 5
saga , 6

"kazandın"

"ödüllendir o zaman"

keman hocası, küçük adımlarla duvara doğru gitti.
kemanı indirdi ve sagaya verdi.
hiç birşey söylemedi.

saga, kemanı alıp odadan çıktı.
evine gitti.
kemanı kırdı.
öyle bir hızla, üzerine indirmişti ki çekici; kemanın telleri fırlayıp elini kesmişti

kemanın içinde, çimentodan bir tablet duruyordu.
üzerinde bir dil resmi ve dilin üzerinde de "harikaydın" yazıyordu.

saga durdu, işte bu iş tam burada bitmişti.

yani saga için o akşam, ikiyüzlü finalin yüzsüz piramidiydi...
--------

yersiz bir iltifat, çift taraflı keman hocasını ele vermişti.

sanki sagayla ufak birşey yaşadığında; saganın gözü kendisinden başka hiç kimseyi görmeyecek, diğer halihazırda ayşe hatunlar gibi ilgisi onun üzerinde kalacaktı.
o da o yüzden sadece uzaktan uzağa cümle kurma aşkını tatmin ediyordu.

saga farketti ki; bütün süslü cümleler ve hayatlar bir eksiklikten geliyordu.

bundan böyle, nerde konuşmasındaki ilgiyi, gerçekte vermeyen bir adam görürse aklına keman hocası gelecekti
ve isminin üzerine, yüzlerce "korkak" kelimesini birleştirerek X atıp, hayatının bir köşesinde çürümeye bırakacaktı.

sonra elinden yere bir damla kan düştü...
saga görmedi. üzerine bastı, ve geçti.
geçti...
geçti......
geçti................................

-14-

2010-05-18T18:55:00.007+03:00

Zeu, bir kadınla yattıktan sonra ne zaman "seni seviyorum"u duysa,o gece saman trenini yakar ve uyurdu.
sabah kalktığında saman tren yeniden toparlanmış olurdu.
zeu, yakmak için saman treni seçmişti, çünkü o da onun içinde yaşayan birşeyler olduğu hissediyordu.
adı gibi de emindi halbuki! o treni kendi elleriyle yapmıştı ve içine hiç birşey koymamıştı!
ama geçirdiği ufak hafıza kaybını düşünürsek, zeu'un belleki haritası pek de güvenli değildi.

bir gün, zeu yine bir kadınla yattı.
sonuç değişmemişti. "seniseviyorum" yine karşısındaki organizmanın ağzından çıkmış, duvarlara çarpmış ve zırh haline gelmişti.
zeu için "seniseviyorum"un bu kadar karıncalandırıcı olmasının sebebi buydu.

bilirsin ya! içeride biryerlerde besberrak bir su bütün vücudu sarar. kemiklerin eylemlerine ve göz kapaklarının duruşuna yön verir. eğer miktarı haddinden fazlaysa gözlerin üzerini kaplar, önce parlatır. daha da fazlaysa kör eder. iç kemirmekten beslenen bu akarsuyun adı sevgidir!

ve "seni seviyorum" ağızdan çıktığı anda; sevgi, bütün bu yan etkilerden sıyrılır.

çünkü beynin cümle kurdurma eylemi de bedenin içindeki hislerden beslenir.

mesela bir adam, "siktir git" dedikten sonra karşısındakinin gitmesini istememeye başlar!
komutanlar, emir verene kadar komutandır, askerler için bile emir verildikten itibaren komutanlıklarının bir önemi kalmaz!
ve bir kadın, çocuğuna "doktor ol" diyorsa, söyledikten sonra önemsememeye başlar. o söylemiştir. geri kalanı, çocuğun kalemin ucunu nereye tuttuğunda haz alacağına bakar.
tanrı inancı da bu yüzden, arkası bomboş bir pamuk yığınıdır. zira insanlar varlığından emin olamadıkları hikayeler üzerinde çok daha fazla konuşurlar.

yani bedenden dışarı çıkan his, içeriyi bomboş bırakır. golsüz bir oyun gibidir, pas atmak üzerine kurulu...
anlicağın, "seni seviyorum" demek, "artık sevmiyorum" un elçisidir. samimiyetsiz duruşu da burdan gelir.
sahi, ordan bakılınca da dünyanın en eksik cümlesi olduğu anlaşılmıyor mu!?

herneyse canım!+'^&
vücudun yaratılışı da budur ya işte, içinde kendini titreten birşeyler varsa, onu dışarı atmaya bakar.
kısacası "seni seviyorum", sevgiyi ya kalkan haline getirir ya da dışkı.

ve yazarlar bu yüzden şanssızdır!

zeu için...

zeu da, bu döngüye daha fazla dayanamaz. o gece treni ikiye böler.

---------------

zeu ile saga tanışalı 4 yıl olmuştu.

ve saganın içinde ne zaman biriktirecek yer kalmasa, soluğu zeu'un yanında alırdı.
soluğu olmadığında da telefonu eline.

işin garip yanı, zeu'un saganın hayatındaki misyonu ne kadar "terapist" olsa da, saga zeu'la en çok psikolojisinin bozulduğu kısmını severdi.
eğer olur da zeu kavga edemez duruma gelirse, onu gümüş bir kurşunla öldürecekti.
evet gümüş kurşun! çünkü zeu ne bir örümcekti ne de insan. daha efsanevi bir yeri vardı.

ve işin uyuz yanı da zeu'un profesyonel bir yavşak olduğu kısmıydı.
ya da belki çekici kısmı!?+'^&/

ki, saga bir gün işlerin uyuz yanıyla çekici yanını ayırt edebilmeye başlarsa, dünya çok farklı bir yer olacak.

saga o pazartesi, hayatındaki hikayelerin yeterince sıkıcılaştığını farketti.
zeu'un evine gitti. görüşmeyeli de 1 yıl olmuştu. ve elbette görüşmemeleri, yine gerzek bir konu üzerine en gerzek tartışmanın, gerzek sonucuydu.
yani, iki gerzek bir araya geldiğinde ortaya süsü gerzeklik olan bir ilişkiden başka ne çıkardı ki?

fakat, hiç birşey olmamış gibi konuşmaya başladılar.

evet. zeu oluşumunu tamamlamıştı.
saganın oturduğu iki kişilik koltuğun arkasında duran sandalyeden neler yaptığını anlatırken, saçlarının önünü düzeltip duruyordu.
ve saga, aralarındaki çekimi 1 yıl aradan sonra tekrardan hissettiği için gülme krizine girmek üzereydi.
düşünsene! saçlarını düzeltişi bile çekici gelmeye başlamıştı.

neyseki hissettikleri pusuda durma konusunda yetenekliydi.
üstelik onda da olduğunu gayet iyi bildiği bazı titreşimleri, hiç ortaya çıkarmamıştı daha önce. bu yüzden hiç zor olmayacaktı saklaması.

sohbet devam ederken, zeu gelip saganın yanına oturdu. saga da kucağındaki yastığı alıp onun bacaklarının üzerine koydu.
terapi vakti olduğunu söyleyip, yastığın üzerine yattı.
ve 1 yıldır neler yaptığını anlatmaya başladı.

zeu, her zamanki gibi kendi halinde çözümlemelerini yaptı.

saga sonra ona keman öğretmeninden bahsetti.

zeu, o ana kadar dinlediği hiç bir hikayeye olmamasına karşın, bu hikayeye karşı dişlerini göstermişti.

saga ile zeu'ın yıllar önce bir muhabbeti vardı. 30 yaşlarına gelip, durulmaya başladıklarında beraber yaşayacaklardı. ve devamında, o zaman gelene kadar birbirlerine dokunmayacakları da sözsüz bir anlaşma gibi imzalanmıştı.

ve galiba zeu'un dişlerini ortaya çıkartan da
saga'nın amaçsızca söyleyip üzerine güldüğü, şu cümle olmuştu
"kısacası, ona senden daha önce dokunacağım."

o da
"öyle mi? iddaasına var mısın?"

demişti.

aradan yarım saat geçti.
saga koltuğa uzanıyordu. zeu da onun beli hizasında oturuyordu.

zeu yaklaştı,
"ben farkettim ki, aslında beni çıldırtan tek şey dudaklar. öpmeyi seviyorum" dedi.

saga anlamıştı.
o mesafeden gözlerine bakarsa iddaayı kaybedeceğine emindi.
içgüdüsel bir hareketle onun gözlerini kapadı.

işte olay tam orda şifresi çözülmüş bir cinayet öyküsüne dönmüştü.
zeu o ana kadar saga'nın ona karşı hissettiklerinin böyle güçlü olduğunu hiç farketmemişti.

1 saat boyunca, o yakınlıkta durdu sagaya.
saga sövdü, tokatladı, tehditler savurdu.
zeu, hepsinde de aynı şekilde saganın yüzüne bakmaya devam etti. sadece tehditler sırasında biraz gülmüştü.

çünkü tehditler de olayı tamamen açık hale getiren cinstendi
"bu evden çıktıktan sonra, bunu unutmicam! burnundan getiricem! sen bugün çizgiyi geçtin!"

saganın bu kadar çıldırmasının sebebi, zeu'un o mesafede durup bir türlü öpmemesiydi.
çünkü öpse, onu suçlayacak, bir güzel dövecek ve evden çıkıp gidecekti.
İŞTE ZEU'U FARKLI KILAN ŞEY BUYDU!
ÖPMEYİP, SAGA'NIN ONU ÖPMESİNİ SAĞLAMAYA ÇALIŞACAK KADAR SABIRLI VE PSİKOPATTI!

sonra saga durdu, içindeki intikam dürtüsü devreye girmişti.
tehditleri kesti, vurmayı da. sonra zeu da sıkıldı. ve evden çıktılar.

zeu, saganın kafasında dönenlerden bir haberdi.
saga içinden
"muhabbet arasında, sevgilin, dostun, annen, oyuncağın, trenin, ateşin ve sırayla diğer herşeyin oldum. ama farketmeliydim gerizekalı... sen sıfatlarda hep başarısızdın. bana taktığın bütün sıfatların başında bir de "muhabbet arasında" olmalıydı. ve bir adamın dediğinin tersine, ben hiç bir zaman tırnak içinden çıkmamalıydım."

diyordu.
zeu'un bundan sonra yapması gereken, ruhunu dikkat etmekti.
çünkü gayet iyi biliyordu ki, dünyada savunmasız olduğu tek kadın saga'ydı.
ve işin tehlikeli yanı, saga için artık uzun süre "zeu'saga" olamazdı.
zeu yanına "s" alma hakkını kaybetmişti, efsanevi kısmını kaybettiği gibi.

o gece zeu treni yeniden birleştirdi.
sonra uyudu.

saga, penceresinden girdi. ve onun için treni yaktı.
düşündü
kim bilir; kendi yaşadığı dünyanın felaketleri, hangi sorumsuz tanrının duygusal eksikliğinin sonucuydu.

ve o gün çok önemli birşey farketti;
bir erkek için "seni seviyorum" u duymak ne kadar iticiyse,
bir kadın için, varlığını hissettiği ama özenle saklanan hislerin, bir anda eyleme geçişi o kadar iticiydi.

!?

2010-05-16T22:46:00.003+03:00

kızlar annelerini kendi dünyalarının varlığıyla, anneler kızlarını kendi dünyalarının kurallarıyla yargılıyor.
bütün kadınlar çıldırmış.

-13-

2010-05-14T22:56:00.003+03:00

iskele alabanda%^+/(
gemi kıyıya yakın, suya demirlerini atarken saga beklemeye dayanamadı, iskeleye atladı.

yolculuk 13 gün sürmüştü.
ailesini 1. dünya savaşında kaybetmiş bir yelken hakimi için bile, tam 13 gün.

13. günde yolcuların geri kalan kısmı, başta sarhoş sarhoş dinledikleri denizin şiirsel uğultusuna katlanamaz hale gelmişti.
ilk günler birbirini gıdıklayarak güverteye çıkan çiftlerin yolu:yatakhane katının koridorları, suratları kefen tutmuş adamlar ve saçları terden kafatasına kadar yapışmış kadınlarla dolmuştu.
"buralarda biryerlerde teleport odası olmalı" diye düşündü saga+^'&
"ya da yazar beni bir lanetli gemi hikayesinin ortasına attı!"

saga için, dünya yörüngesine yeniden girmişti.
bir zehir, yine huzurunu kemirmeye başlamıştı.

fakat bu hikaye için "zehir", çok kahramanca bir kelimedir.
bir silahı rahatça eritebilir ve erittiği salisenin silahı kabul edilebilir.
aklında, kaldırıma zift kıvamında akan bir silah canlandıran şaşkalozlar için...
silah eritmek fiziki bir işlem değildir!

zehir gibi o da, iki beden arası çekimin içine sıçmak için, beyinde birikmiş üstünlük hissinin düello malzemesidir.

bir kadının zehri ve bir adamın pimi çekilmiş bombası olabilir. çünkü şarjörler, birden fazla defa kullanılabileceği için, adeletsiz savaş sahalarının biblolarıdır.
ve ilişkiler de, kuralsız olmak için savaş verir fakat adaletsiz savaşları barındırmamak gibi bir kuralları vardır.
o yüzden şarjör barındıran herşey yavşak işidir!

kahramanca diyorduk...
bir kadın başka bir bedenin orak izini taşımadan yaşayamaz.
zehir de bu yüzden epiktir.
zehir saçmak; orağı atomlarına ayırmak! +'^&/=^'

huzur diyorduk...
huzur da, dönem dönem sagaya uğrar ve bando eşliğinde giderdi.
huzur işte... hanginizinki şovu sevmez?!%^+/

saga'nın huzurunun da bu seferki şovu; gemiden iskeleye sıçradığında, ölünmez adamın arkasından bağırmasıyla oldu:

"10 gündür burda 24 saat beraberdik saga! aramızda görünmez bir ip bile bırakmayacak mısın?"

saga, arkasını dönmeden cevap verdi.

"13 gün suldor..."

"ilk gün ki toplu yemekte kalabalıktan kurtulup, odaya geçmek istediğini söylediğin zaman anlamıştım. günleri, saatleri ve saniyeleri sadece arkanda bırakmak istediğin birşey varsa sayıyorsun. "

saga içinden saymaya başladı

1,2,3...........

-12-

2010-05-10T23:39:00.004+03:00

kaldırımlardan da sıkılmıştı saga.
en kaçağından, bir gemiye bindi

kaçmak için, kaçak birşeylere takılmaktan daha güzel bir yol yoktu ki.
çünkü ne zaman hevesle meddah olmaya çalışsa, adım attığı sahneyi eli kalem tutan örümcekler basıyordu.
eh, saga da örümcekleri sevmez değildi ama...
olay da bu ya...
sabahı çıkardığında baş ağrısıyla lanetleyen, 6 bacaklı 3 cinsel organlı gece bekçilerinin üzerine basmanın vakti gelmişti.
ve hepsi de gecenin, coğrafyanın incelemeye korktuğu iklimi yüzündendi.
önce biraz bahar, ne istediği bilen sırıtmalar
sonra biraz yaz, iç kesimlerde beyaz yağmuruyla feyyaz, alaz, dıranas
hemen ardından sonbahar, sabaha karşılaşılacak yüzleşmenin haber verdiği kar
sabaha karşı kış, kovmamak için zor tuttuğu bir gecelik battaniye için zoraki sırıtış

ki zaten birşey sırıtmayla başlıyorsa, sırıtmayla bitmek zorundadır. bkz. samimiyetsizliğin, üzerinde özensizce düşünülmüş komplo teorisi!?

kısacası, en fazla 4 saat sevilmeye mahkum örümcek ordusuna okkalı küfürler savurmak,saganın öğlen saatlerinin alışkanlığı haline gelmişti.
yani saga sözlüğü de, bir kelime daha işlemişti, inşaat sırasında işçilerinin şehri terk ettiği sayfasına:
"örümcek: gece saatlerinde tüylü bacaklarından yararlanılmasına rağmen, sabah saatlerinde onları teker teker kopartma dürtüsü uyandıran, beklentisiz, bir günlük yoldaş. bundan böyle hevesi alınanlar klasörüne aittir."

hah! gemi diyorduk!
saga da gemiye, gerçekçi birşeyler bulmaya gitti.
çünkü daha önce bir kaptanla tanışmıştı ve uzun süre kabullenmek istemese de, kaptan onun hayatını değiştirmişti.
olmak istediği kadın olmasını sağlamış ve sonra da siktirip gitmişti.
hala zaman zaman arkasından iki damla gözyaşı döker saga, o da yarım kaldığını hissettiği bir resim için.

gemiye adım atar atmaz, sanki onun ruhu bütün sulara yerleşmiş gibi hissetti. ve günah çıkartır gibi bir kaç cümle döküldü ağzından.

"kaptan... seni özlüyorum, şükür ki bir daha yanımda olmayacaksın."

çünkü saga, hayatı boyunca bir tek kaptanın yanında kendini güvende hissetmişti. özlediği şey de buydu. kendini onun yanına öyle ait hissetmişti ki, herşeyi bırakmış, kaptanın ilerlemesini izler duruma gelmişti.
yani saga da, güven ve aitlik hissettiği anda, hayatı bırakan akılsız türdendi.

ama dersini almıştı. gardını da.
bir adamla oynadığı titanik oyunu gelmişti aklına. o yüzden gözüne geminin burnunu kestirdi.
oraya oturduğunda ilk defa anıları, yükmüş gibi gelmiyordu.
işlediği cinayeti, yattığı adamları, kırdığı dostlarını, hatta yırttığı kağıtları ve tırmaladığı suratları yanında bulundurması, gülümsetiyordu onu.

gerçekleri, bir delinin kafasındaki karnaval kadar huzur dolu hale getiren neydi, anlayamadı.
ben, yaklaşan bir büyücünün etkisi diyorum.
eğer büyücüler gerçekten varlığını sezdiriyorsa, dediği gibi bir delinin.

zaten hep öyle olur, birşeylere farklı bir açıdan bakmaya başladığın anda, hayat kafanı ikinci kez karıştırmak için zemin hazırlar. ve bütün zeminler, öncesinde baktığın olay için seni rahatlatır.
ama döngüler, güzeldir.

saga, adım sesleriyle karışıp gıcırdayan tahtalardan anladı.
biri yanına yaklaşıyordu.
"dur" dedi
adam durdu.
saga arkasını döndü.

ÖLDÜRDÜĞÜ ADAM CAPCANLI KARŞISINDA DURUYORDU.

arada bir hayatının tanrının özel oyuncağı olduğunu düşünüyordu.
nerde olamayacak kadar saçma bir tesadüf varsa, onunla karşılaşmak zorunda kalıyordu.
ve yine o cızırdamalardan bir tanesiydi!?42^&^/'^'^+'!+!

ruhundaki bütün dinginlik, geminin çürüyen tabanından içeri kaçıştı.
adam burda karşısına çıktığına göre, intikam peşinde olabilirdi.
saga, belki ona sol anahtarını geri verirse canını kurtarabilirdi!?
ceplerini yokladı.
SOL ANAHTARI YERİNDE YOKTU.

o an yaşadığı telaşı, en son mavi bir otel odasında, sigarasını yakmaya çalışırken kibritin yatağa düşüp alev aldığı an yaşamıştı. çünkü kırmızı ve mavi yanyana durduğunda mutlaka boktan birşeyler olurdu.

ama adam, hiç de intikamcı bir örümcek gibi gözükmüyordu.
hatta saga utanmasa, onun bir örümcek olmadığını düşünecekti.
bu gemiye bir örümceğin bineceğine inanmıyordu.

adam
"gemiden inene kadar elini hiç açmamanı sağlayabilirim" dedi.

saga elini uzattı
"al, yap hadi" dedi

adam, saganın avcunun içine birşey koyup, elini yumruk haline getirdi.
işte bu gerçekten acımasızcaydı.
çünkü saga, hediyeleri, karşısındakini surat ifadesini görmekten mahrum bırakmak için, ancak o gittikten sonra incelerdi.
adam saganın avcunu açmayacağını biliyordu
saga da adamın, intikamların en eğlencelisini aldığını.
avcunun içinde, lastiğimsi bir yapı vardı. bir yerden sonra kendini tam katı bir maddeye bırakıyordu.

intikam, manevi bir zarar vermek üzere tasarlanmıştı.
avcunu açsa, karakterini çiğnemiş olacaktı.
açmazsa meraktan çıldıracaktı.

aradan yarım saat geçti. saganın yüzü sarardı.
adam dayanamadı:
"sol anahtarı için beni öldürmeye çalışmana gerek yoktu. istesen verirdim. şimdi yaptığım gibi"
dedi.

saga, elinde ne olduğu artık biliyordu.
en umarsız ve ölümcül dokunuş buydu. çünkü beyniyle, kalbi arası biryerlere dokunmuştu. bu da uzayın bilinmeyen iki ucundaki iki gezegenin arasındaki yolu görünür kılmıştı.

avcunu açtı. sol anahtarını boynuna taktı.
anahtar, derisini eritiyormuş gibi acıtıyordu biryerlerini.
ve acıyan yeri kesinlikle derisi değildi.
anlayacağın işkenceler kentine, çarpık bir düzen hakimdi.

çürük tabanın arasına kaçmış dinginlik de yukarıyı şöyle bir kolaçan etti. sonra saganın bedenine geri dönmeye karar verdi.
herkes kendini ait hissettiği yerdeydi.
saga dahil.

gemiye ilk bindiğindeki gülümseme, yine yüzüne yerleşmişti.

bunu farkeden adam
"bunların tek bir sebebi var. gülerken gözlerinin ışıldamasını seviyorum" dedi

birileri, blue hotel'i çalmaya başlamalı diye düşündü saga. çünkü o an elinde duran silaha, ve içindeki ölüm tacirine rağmen, dolunayın ışığı onu aydınlatmaya meyilliydi.
bir şekilde şefkat duyuyordu karşısındaki adama.

işte bu, en tehlikeli adam türüdür saga gibi bir kadın için.
ortada hiç birşey yokken kibarlığı ve üzeri sevgiyle yamanmış cümleleriyle, yanındayken huzurlu hissettirir. ÖLÜNMEZDİR. yani öldürülür ve ölmez. kendini tanıtmak ve sevdirmek için, atom çekirdeği kadar bile çaba harcamazsın ama o, seni çözmeyi çoktan g13 projesi haline getirmiştir.
sonunda ya bir anda kendini alışmış ve kopamaz halde bulursun ya da onun kalbini sürekli kırdığın için duvar tırmalatıcak cinsten bir sorumluluk altında.

"ama beni tanıman için, hiç çaba harcamadım. seninkisi hiçbirşeyden yol almak" dedi.

adam, bir lafın nereye gidiyor olduğunu anlamak konusunda, tanrısal bir vizyona sahipti:

"galaktus, dünyayı istediğini söylediğinde insanlar "neden dünya!?" demişlerdi. galaktus, rahat ve sinsi bir şekilde gülümsemişti. ve sadece "çünkü o sizin" demişti. ben de o an anladım, galaktus elde etmek isteseydi bu kadar uğraşmazdı. o sadece uğraşmak istiyordu"

dedi.

------------------------------------

saga, o günün gecesi yine geminin burnuna gitti.
beyninin bitkisel yaşamdaki her hücresi, kendine gelmiş ve birşeyler farketmişti.
bir örümcekten ve bir aşıktan farklı olarak, o adam karşısındaki kadını yaşıyordu.
ve saga artık biliyordu; dirilmeyi başaran tek bir adam dünyayı başka bir yer yapmaya yeterdi.

sonra bir şarkı mırıldandı kaptan için... hatalarını tekrarlamayacaktı.
thank you india
thank you terror
thank you disillusionment
thank you frailty
thank you silence
thank you thank you captain

-11-

2010-05-05T17:13:00.003+03:00

saga, o gelmeden kutlanıp bitmiş doğum gününden çıktıktan sonra tek başına bir bara girdi.
sinirlenip, almadığı mektupları düşünüyordu.
neyse dedi, "almadıysam, cümleler nereye gideğini düşünsün"
sonra vazgeçti, "şimdi bana gelmek isteyen cümleleri başkalarına gitmeye mi zorlamış oldum!?"
durdu, "amaaaan, ille de bana gelmek istiyorsa, bak 7 koridor var burda. girer birine gelir."
hareketlendi, "ama hevesleri de kırılmış olabilir."
dirseklerini masaya, ellerini saçlarının bitip yüzünün başladığı yere yerleştirdi, "ama zaten heveslerini yerine getirmek için, gerekli cümleyi söyledim"

mektupları, ittirmiş ve arkadaşlarına "bu mektupları alın, kestiğiniz pastanın tadını da yazıp verirsiniz. merak ediyorum da" demişti.

ellerini yüzünden çekti, "hiç ders verme saga, sorumsuz insanların yanında olgun olmak hiç bir işte yaramıyor"
dudaklarını büzüp, üffledi, "1 yılın analizini 20 farklı şekilde reddettim. hepsinin hafızasında farklı bir biçimde"

barda tori amos'dan "sorta fairytale" çalmaya başladı.
tori amos, tecavüze uğramıştı. ve ondan sonra piyano tuşlarının libidosu gibi şarkılar yapmaya başlamıştı.
ve saga sorta fairytale'i hep sakinleştirici olarak kullanmıştı. ama bugün bir işe yaramadı.
bardan çıktı.
evine doğru yürüdü.
varmadan, evinin bir üst sokağında tacize uğradı.
"yuh..." dedi. "tori amos enerjisi bu olsa gerek."

kim bilir, bir şarkı daha dinleyip sakinleşmese ne olacaktı? ya da tori amos, kimin şarkısını dinleyip sakinleşememesi yüzünden tecavüze uğramıştı?
ya da, hangi kompleksli büyücü, halkını söylediği şarkıyla yatıştıramaması yüzünden bu laneti başlatmıştı? ya da, jigglypuff buna gönderme olsun diye yaratılmış bir karakter miydi?
ya da............
derken! bir araba hızla saga'nın üzerine geldi!
çarpmadan durdu.
içeriden bir adam, camı açtı. kafasını kollarıyla beraber dışarı çıkardı.
o görüntüyü alıp, gündüz vakti bir otobana koysa; şehirde yapacağı birşey kalmadığını düşünen 3-5 adamın, özgürlüğünü gövdesinden yukarı aktarıp, arabanın camından dışarı "vuhuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu!!!!!!!!!!" diye bağırma sahnesi olurdu.

"özür dilerim" dedi. ve gitti.

saga sakinledi.

tek ihtiyacı olan şeyin bir özür olduğunu anladığında, kendiyle periyodik olarak 5 dakikada bir dalga geçti.

_

2010-05-05T17:02:00.003+03:00

dünya yanıyordu, ben seni öptüm
dünya yanarken ben seni öptüm
ben seni bir öptüm, dünya yandı...................7^&'+&+'^/&^'4

mekt-up

2010-05-01T18:54:00.006+03:00

o gece saga'nın ağzından , dünyanın daha önce görülmemiş bir toprağına yolculuk etti cümleler. bir kılıca rastlayacaklardı.
rastladılar.
bilenip rüzgara karıştılar, bir adamın kulağına gitmeye yolcu:

"sadece bir şişe daha, seni görmem için; sonra bir şişe daha, kırışık suratını görmemem için

ben derim ki bukowski, klonlamayı tartışmak için geç kaldılar dünyanın dört duvarı beyin tacirleri...
bir işe yarayacaksa senden 100 taneyi stratejik noktalara yollayacaklardı.
o da geçti.

şimdiyi de merak ediyorsan, buralarda sokak lambalarına kravat giydiriyorlar.
renk körlerinin hepsi akademik kaygıyla külliyen kör olmakla meşgul.
ölü diyordun arada bir... hah onlar işte... onlar da ülkeler arası dikiş izleriyle meşgul.

bilmiyorum, mavi ispanyol orospuları ne halde ama kadınların çok büyük bir problemi var;
erkekler, seni tanıyorlar! hem de yaşayamadığın anlarda, bir kaç kadeh için yumuşatıcıya yatırdığın cümlelerinden.
"takmıyorum" diyorlar madden, ve manevi olarak içlerindeki boşluğun katsayı hesabı sömürüyor, bir kadına güzel sözler söyleyecek dudaksal viagrayı.
karşılaştıklarımdan biri bile bilmiyordu, iltifatın zihinden değil; tenden patlayıp, dile yol aldığını.

"teni beyaz ve sarkmış
mor bir külot var
kıçında

işte bundan çıkıyor
savaşlar
büyük tablolar
intiharlar
harpler
kayabilim
ve münzeviler."

birileri bu cümlelerini duyup, kadınları karanlık odalara mahkum etmeye çalıştı.
bir kısmı da vardı ki, kadınları önemsememek için sebep arayan; aldılar cümleni ve "işte bu kadar basit!" dediler.

ben izliyordum uzaktan.
baktım ve az kalsın gülmekten ölecektim. dünyaya, dünya dedirten şey kadının kıçındaki mor külottu ve o düşünce fakirleri, sen bununla alay ediyorsun sandı.

kısacası, hiç de ebeveynlerin ezbere okudukları akşam sohbetlerinin dizeleri gibi değil. ne bir dejenere olmuş ahlak, ne de rahat kafalar var!?
çocuklar lunaparkta binmek için dönme dolapları seçiyorlar.
ve dönme dolabın her oturağında, kendini kanıtlama çabasıyla, olmak istediği kahraman olamamanın güvensizliği..+'&
cümleler, küçük dile kadar gelip geri dönüyor, sonra herşey yapma bir dinginliğe bürünüyor.
HERKES KORKUYOR BUKOWSKİ.
bir kadınla yatmak isterken, "ona ne gözle baktığımı düşünecek?"
bir kadının hoşuna gidecek "cümleyi kuracakken, "beni ne sanacak?"
bir kadına karşı çıkarken, "otoritemi kabullenecek mi?"
bir kadınla dans ederken," vücudumun hantallığını farkedecek mi?"
bir kadına hayranlık duyarken, "bana bakacak mı+%'&?"

hepsinde hayattan soyut ayrı bir beklenti.
ve bunları atlatanlarda, yaşlanmış sayıyor kendini. oysa hayat, devrin altında ezilmeyenler için yeni başlıyor.

sonra 21. yüzyılın, beyniyle aşık olma modası kendini o kadar çok sergiledi ki, artık o bile eskidi.
şimdi ellerinde, bir iş çantası dolusu elektro akoru ve fizik teoreminden başka birşey kalmadı charles. ^!'%^/
ayrıca çantasız bir adam görürsen de oradan baktığında, umutlanma! onlara otobüs sırasında rastladığımda bile dokunmuyorum, uzaktan "afedersiniz" diyorum ve yol vermesini bekliyorum. onlar, beyinleri günün kendi akışını bile kaldıramayacak adamlar. hayati bir tembellikleri var. chris isaak bile ruhlarını yerine getiremez. ve sandığın gibi değil tembellik , aidsden daha bulaşıcı!+'&

bir de işin bastırılmış yangın boyutu var bukowski.
senin şiir yazdığın fahişeler de seninle beraber o tarihte kaldı...

erkek, cümlelerini sakladıkça kadından; kadın çıldırdı.
"çubuğunuzu matematiğe kullanıyorsanız, bizim zekamızda biyolojiye amade!" dediler.

bir adam, barda tanıştığı kadınlara gece için kibar vaatlerde bulunmasını bilemedi. hani, dünya dönüyoooor, dönüyooor ve o takmıyor ya%'/'+
kadınlar da, şuh zekasını hangi adam için kullanacaktı ki?

işte asıl problem burada.
yaratılışı gereği kadın neye musallat olursa olsun, aşkı hissetmiyorsa; içinde dayanılmaz bir boşluk olur.
ve aşksız kadın iki türlüdür.
ya kendini bunalıma adapte edip, ilgi müptelası olacaktır ya da kafasındaki süperkadın profiline bürünmeye çalışıp; kadınsal niteliklerini unutacaktır.
iki türlü de ateşini, ışık tutan bir adamla çarpışana dek kaybedecektir.

ve "aşksız da iyiyim, beni alacak olan gelsin burdan alsın." diyen beyinden tiksiniyorum
ama hepsi tanrının suçu, yalanı böyle niteliksiz beyinlerin eline oyuncak diye verirse, beyin kendine bile yalan söyler.

şimdi kadınları bir görsen, önemli olan yaşayacakları dakikalar değil, dakikaların sayısı!?+'!&
sürekli matematiksel bir kuram, adımlara hükmediyor.
ve kadın da erkeği, ancak uzun yıllar içerisinde takmama eyleminden kurtarabiliyor.
ama elbette kurtarma, sancılı bir kahramanlık oyunudur. çünkü ilişkilerde savaş, koklanacak çiçeklerin, ve gölgesine uzanılacak ağaçların ölüm fermanıdır.

dır'ı dir'i geçelim de... işte öyle charles.
bu bir, dünyevi keşiflerle-ruh süprüntüleri arası sınır çatışmasının değiştirdiği insan doğasının, farkında olan bir kadına yaptırdığı, dilsiz serzenişti.
ben bu dünyanın, bilimiyle insanı arası harcanan banknot tomarı olmadan; yeryüzüne reenkarneni yollayıp beni alma vakti."

-10-

2010-04-28T18:17:00.001+03:00

saga biletini alıp evden çıktı.
bilet demişken!?
kendisi sagayı, doğum günü cadısının eteğinin altına giden otobüsün 7 numaralı koltuğuna oturtacaktı.

-9-

2010-04-28T01:37:00.003+03:00

gandi'nin müzik kutusunun durmaya odaklı şarkısı...

saga, 4 sokağın başında polislere rastlamıştı.
4'ünün 4'ünde de yolunu değiştirmişti.
sinirleniyordu.
'cinayet' diyordu, 'kimi beyazın pamuktan çöplüğüne kavuşturacağı belli olmaz komserim. bir kez daha tersten alalım. hoşçakalın, merhabadan önce...'

tesadüfi ya da kazanılarak! bir şekilde ele geçen biletlerin gittiği diyarlar ve ardına bıraktığı gölgesi diye düşünüyordu.

sol anahtarı sagadaydı; notaları düzenli, ruhu ise rimel sürmüş bir kadın gibiydi.
öyleyse cennette olan sagaydı, adam değil!%^
bu durumda polisler neden onu arıyordu ki?

diyelim ki, tersi oldu. adam cennete vardı saga ise yeryüzünde kaldı. o zaman polisler neden sagayı arayacaktı? yeryüzüne çakılmakla cezalandırılmış olan bir kadını, bir daha cezalandırmaya ne gerek vardı ki?

saga, dünyanın adaletindeki koca açığı hissediyordu ve saga'nın asma bahçesi, açıkları sarmalamaktan hoşlandığı kadar, annesinden bile hoşlanmazdı.

sahi annesi demişken...

bir kadın ufak bir kasabada doğdu ve hayaller kurdu.
12 yaşında,tam dünyasının en muzur planını yapmış, kasabadan kaçacakken karşısına bir adam çıktı.
önce hayat, hayal ettiklerine köle olmakla tatmin ederken omuriliğin dik görüntüsünü; sonra tam ortadan bir kemiği çekip, herhangi bir kayanın içine saklamıştı
.
ve unutma! bütün senaryolar herhangi'lerden ilhamlanıp da yazar sonunu.
herhangi bir kaya
herhangi bir kadın ve herhangi bir adam
herhangi bir kasaba
akılda herhangi bir teori
herhangi bir elde herhangi bir parmak
herhangi bir nükleer silah
damarlarda herhangi bir aşk
herhangi bir oyun, herhangi bir numara...
herhangi bir hukuk maddesi
ya da herhangi bir yılın laneti
herhangi bir büyücü ve herhangi bir parşömeni
herhangi bir seçilmiş kişi
herhangi bir şarkı ile herhangi bir adamın tav olduğu herhangi bir akşam
herhangi bir dudak ve bazen herhangi bir beden
herhangi bir kelime ve "herhangi" de o kelimelerden bir tanesi olmaya amade.

hepsi, dünyada bulunmanın hissettirdiği eksiklikten doğar ve bütün beyinler, ruh için çalışan düşük rütbeli askerlerdir.
saga'nın dallarının, adalet açlığını doyurduğu gibi, beyinler de ruhların çıplaklığını örter.
ve bütün ordunun kaskına kazınmış tek bir amaç vardır.

'bu dünyada, zamanın izlemesi için bırakılmış en az bir hikaye!'

kimisi bunu, tek ismini duyurmakla uğraşarak yapar kimisi de her doğum gününde kendine bir isim alarak...

kadının dizayn ettiği bütün vücut anatomisi tek bir hamlede dağılmıştı. ve aşk, kuluçka devrini tamamlamış bir hastalık gibi, hızla dağılan kemiklerin üzerini sarmaya başlamıştı.
adamın varlığıyla, artık kaçmak istediği kasaba, gitmek istediği bütün yerleri anımsatıyordu.
her gün görmekten sıkıldığı insanlar, açığa çıkmamış yüzlerce butonu varmış gibi görünüyordu.

kadın kasabada kalıp, adamla evlendi.

bir gün kasabanın başında başlayıp, sonunda biten dereyi inceleyen bir adam gördü. daha önce bu civarda ona hiç rastlamamıştı.
ve hayatı çoktan, 12 yaşında hissettiği özgürlük kaybıyla yeniden karşılaşmıştı.

adam ona:
"merhaba, ben edgar allan poe'nun kuşuyum ve tüneyecek yer arıyorum" dedi.

sonra biraz sohbet ettiler. kadın kasabada hiç kullanması gerekmemiş bilgilerini kullanacak bir yer bulmuştu. diken diken olmuş tüyleriyle, dizelerden ve dünyaya hükmeden rakamlardan bahsediyordu:

"bak! 7!
herşey 7'iyle iniltili.
tibette 7 bilge,
dünyanın etrafında 7 gezegen,
7 uyurlar,
ziguratların 7 katı,
7 nota,
gökkuşağının 7 rengi,
7.................................
dünyayı yaşanılabilir kılan herşeyin 7'iyle bir ilgisi var. ve biliyor musun? benim doğum tarihimi numeroloji hesabıyla şeyapınca, 7 çıkıyor!"

adam:
"demek sen de bu kasabayı yaşanılabilir kılacak şeysin"

dedi.
kadın, 12 yaşında duyduğu iltifatları hatırladı. yine yanakları o zamanki gibi kıpkırmızı olmuştu.

adam, dudaklarını kadınınkilere bir kez dokundurmak için neler verebileceğini düşünüyordu.
ve an'ın büyüsüyle, kenetlediler dudaklarını birbirlerininkine.

herhangi bir an...

kıyafetler özgürdü, artık vücutlar da öyle...
kadın bir tanrıça oldu adamsa sihirli bir değnek...
saatler geçiyordu, ve kadın şiddetlenen bir savaş müziği gibi hareket etmeye başlıyordu.
adam ürktü.

gandi'nin müzik kutusunun durmaya odaklı şarkısı...

durdular.

kadın:
"evliyim. 20 yıldır."

adam:
"ruhu evsiz, evlilerden tiksiniyorum. 2 saniyedir."

dedi ve kasabadan uzaklaştı.
artık o kasabada kimse yaşamıyor.
eğer şimdi kasabayı boylu boyunca takip eden dereyi merak ediyorsan, sadece kadının o gece orada attığı kahkahalarla akıyor...

.......

saga ve annesi mutfakta oturuyorlardı.
diyalogları, yıllar önce kopmuştu.
annesi o gün sagayla birşeyler paylaşmak istedi.

"nasılsın kızım?"
"aç, sen?"
"ben de acıktım. uzun zamandır bana kimseden bahsetmiyorsun. bir ilişkin var mı? aşık mısın?"

saga şaşırmıştı.
acaba dedi. anlayabilecek mi...

"hiç bütün erkeklerin tek bir kişi olduğunu düşünüp. seni bulmalarına izin verdiğin oldu mu?"

ama yaşamak ile anne olmak arasındaki tahterevallinin yörüngesi hayal kırıklığına odaklıydı.
annesi o an saga'ya, bir kadının özgür hissetmek için neler saçmalayabileceğinden ve deredeki adam gittiğinde kendini, yıllar süren tutkulu bir aşktan çıkmış gibi, o muhteşem hikayeyi ateşle noktalamak zorunda hissettiği için, o gece babası kasabadayken köyü yakmış olduğundan bahsetmek istedi.

gandi'nin müzik kutusunun durmaya odaklı şarkısı...

durdu.

saga, annesinin bütün geçmişinin ağzına dolduğunu farketti.

kadının sagaya verebileceği tek öğüt, aşkın bütün adımlarıyla ilgili olabilirdi.
kural böyleydi. yaşamak ile annelik arası tahterevallinin yörüngesi hayal kırıklığına odaklıydı.
çünkü devir kendini yeniledikçe ve ruhlar başka bedenlere girdikçe, 55 yılın bütün birikimi 20 yılın içine sığabilir hale geliyordu.
yaratanlara göre,dünya ancak bu şekilde ilerleyebilirdi.
ve ilerlemeler, eskiyenler için her koltuğuna başka hevessizlikler oturmuş bir atlıkarıncaydı.

fakat varoluştan beri değişmeyen tek bir şey vardı. aşk...

saga ve annesi de bunu bilmiyordu.
o gece katillerin biri hayatının arayışını, öbürü final sezonunu sakladı diğerinden.

ve o gece renkler bile sövdüler kurallara.
en az saga kadar...

-8-

2010-04-26T01:56:00.006+03:00

bütün renkleri ve isimleriyle saga, dağılan 7 notanın arasında kilitli kalmıştı.
öncesinde, nereye girdiğini bilmeden ve kapıyı tıklatmadan içeri giren bir kaç adamın gaz lambalarını saymazsak karanlıktı da diyebilirim.

sonra bir adam sol anahtarıyla, kapıyı açtı.
gaz lambalarının sarısı artık yerden yükseliyordu. saga bunu adamın gölgesinin tavanla duvarlar arası kırılmasından anlamıştı.
ve bu da demekti ki, diğerleri odayı sessizce terk etmişti.
ışıkları sagaya miras...

hepsine içinden ve içten teşekkür etti.
şimdi notaları toparlama vaktiydi.

bu sırada adam sol anahtarını kapıdan çıkartıp, içeri girdi.
saganın kurtarılmaya ihtiyacı olduğunu ya da onu kurtarmak için gelmiş olduğunu anlatacak tek bir cümle bile kurmadı.
sadece aşık olmak istiyor gibiydi.

kendi kendine konuşuyordu.
-burası biraz soğukmuş değil mi? üşüyorum ben. sen de üşüyor musun? hayır, yanımdaki kadın sıcacık.

oysa saga buz gibiydi.
ve notalardan istediği manzarayı yaratamadığı sürece yerinden kıpırdamaya niyeti yoktu.

derdini anlatıp anlatamayacağını düşündü.
sonra farketti ki, ne zaman bir aşkın ahengi, esen rüzgarlar ya da günlerin kaşıntısı anlatılacak olsa, notaları ve ritimleriyle müzik betimleri devreye giriyor. böylece bütün dert dinleyicileri, giriş gelişme ve sonucu kolayca kavrayabiliyordu ama.............
notalar betimlenecek olsa?

işte bu gerçekten zordu.
notalar, dünyaya dair herşeyin kendini anlatmasına yardım ederken; notalar kendini anlatacağı zaman hiç birşey ve hiç kimse yardımcı olamıyordu.

ve saga kilitli kaldığı süre boyunca notalarla ne yapacağını bilememişti. şimdi cevap, çırılçıplak ve tahrik edici biçimde karşısında duruyordu.

kasetçalarına gidip, franz liszt'in danse macabre'sini açtı.
cebinden bıçağını çıkardı. keskinliğini bile kontrol etmeden adama doğru yürüdü.
adam hala konuşuyordu. üstelik şefkatle.

"bu kadının yanında olabiliriz. ona hikayeler anlatabilir, vaatler verebiliriz. belki deniz kenarında bir ev bile alırız. ama hayır hayır. bir daha kimse boğulmayacak dave. hayır. HAAAYIRRRRRRRRRRRRR. hağğğy................................||||||||___________"

adam bağırırken, bıçak boynunda topraktan yeni filizlenmiş bir ağaç kadar narin ve canlı görünüyordu.
bir kaç saniye sonra kanlar, nereye sarılacağını bilmeyen kökler gibi fışkırdılar.
adam sustu.
yere düştü. kan şimdi nereye gideceğini biliyordu. bir yandan adamın gövdesini sararken bir yandan boynundan yana doğru akıyordu.

saga eğildi, bıçağı çıkardı. sol anahtarını adamın cebinden aldı.

sonra onu cennetin kapısında hayal etti.
adam o kadar anlayışlı, düşünceli ve iyi kalpliydi ki, muhtemelen kanatlarıyla içeriye doğru uçmadan tanrıya soracaktı:

-"pardon. şimdi şey. bizim iyiliklerimiz buraya girmek için gereken sınırın üzerindeyse, geri kalanlarını buraya bırakalım. geçerken belki dostlarımın ya da ailemin ihtiyacı olur. evet dave iyi düşündün, evet bırakalım."

sonra kendine geldi.

bıçağın keskinliğini kontrol etmek için işaret parmağına dokundurdu.
parmağından akan bir kaç damla kan, adamınkiyle birleşti.

pek de farklı bir durum değildi.
zaten geciktirdiği her sorumluluk, saganın hayatını bir başkasınınkiyle kesiştirmişti.
şimdi de kanını.

damla için 'ona bırakılacak en iyi hatıraydı' diye düşündü ve odadan çıktı.
içeride danse macabre çalmaya devam ediyordu.

evet.

7 nota, sagaya benzediği için aylardır onunla beraber o odaya hapsedilmişti.
artık sol anahtarı da olduğuna göre onların içinde teker teker kendini bulacak, yeni şarkısını yapacaktı.

ve aylardır hatayı nerede yaptığını anladı.
her zamanki gibi hayat bir allegro ritmi kadar hareketli ve sadeydi.
ve periyodik olarak, sıkıldığı şey sadece hayatın kendisiydi. o yüzden hayatına yeni şarkısını eklemeden, hiç kimsenin kemanı olamazdı.

__________

keman öğretmeni, ertesi gün ön kapak manşetinde, bir ceset ile yanındaki notun haberini okudu.

notta şöyle yazıyordu:

"bazıları, cebinde bir başkasının yaşam iksirini taşır. dünya şimdi güvende"

'^%'

2010-04-21T13:39:00.002+03:00

şimdi dumanın, oradaki her parmağın arasından ipek bir çarşaf gibi kaydığı dört duvarın ağırlık merkezinde, masalar, kül tablaları ve kulağıma dadanan çift sesli şarkı... kendimden başka herkesle ilgili!

-7-

2010-04-20T01:24:00.004+03:00

saga... sokağa baktı...
onu ve bütün insanları tatmin etmeyen birşeyler vardı!
elbette! bir dünya dolusu, içine kaosta dans tutkusu konmuş insan!

tik...tak...
bütün insanlar yavaş çekimde hareket etmeye başladı, saniyeler eriyordu.

saga, evrene inat hızlı adımlarla kırtasiyenin birine girdi.
bir makas çalıp, koşarak dışarı çıktı.

kissing in the rain'i dinliyormuş gibi hayal etti, bir kızın gözlerinin içine bakarak, beline kadar uzanan saçlarını bir hamlede kesti! ve kıza doğru fırlattı...!+'&%'!^+!

ses, enerji, sinir, iklim, rüzgar, radyasyon ve basınç alanı.....^%'^!
hepsini içine alan bir şeffaflık vardı ve ona birşeyler oluyordu.
bir doğumu çağırır gibi ya da gövdesinden bir dal daha çıkarır gibi kaşınıyordu!

saga ve atmosferin işbirliğiydi bu.

titreşimler, havada sürüklenen saçlarla beraber kızın vücudunu sardı.

kız montunu çıkardı. ardından gömleğini.
hala birşeyler eksikti. pantolonunu çıkardı.
olmuyordu.
çırılçıplak kaldı!%^&'/
sütyenini, camekan kaplı bir kafenin önündeki taburede oturup sigarasını tüttüren, saçları hayattan beyazlarken, elleri sigara külünden siyahlamış bir adama fırlattı.

adamın ne sigaraya ne tabureye ne de şimdiye kadar hayat dediğine ihtiyacı kaldı. sigarayı söndürdü. küllüğü karşı kafenin camına fırlattı. taburenin de ayaklarını kırıp birbirine vurmaya başladı.

küllük çarpan camın ardındakiler dışarı fırladılar. hepsi çığlık atarak, koşarak ve dönerek sokağın ruhunu çağırıyorlardı!

o sırada bir adam ve arkasından elini tutarak sürüklediği kız arkadaşıyla sokağa girdi.
çıplak kadın ile saganın bakışları birbirini yakaladı.
saga, ayakkabılarını çıkartıp, sokağa giren çiftin tek bağına doğru fırlattı. ellerine...

ve sonra fısıldayarak kıza gizli bir mesaj yolladı, "ruhunu bütünlemek için o adama ihtiyacın yok kızım..."

kız gülmeye başladı.
adam sinirleniyordu. sinirlendikçe daha çok ve bağırarak konuşmaya başlıyordu.
sokağın ruhu onu kabullenemedi.
kız onu yumrukları ve tekmeleriyle sokaktan dışarı atıp, hızlıca kalabalığa karıştı.

artık sokakta herkes, kissing in the rain'i dinliyordu. ve özgür kalmayan, tek bir kişi bile kalmamıştı.
yerler kırılmış gözlükler, yırtılmış dosyalar ve yakılmış kravatlarla süslenmişti.
çimenlerin ve gökyüzünün birleştiği köşelerde, çirkin vücutlu adamlar ve kadınlar sevişiyorlardı.
ama öyleydi ki, herkesin 21. yüzyılın içinde kaybettiği karakteri bedenlerini yeniden bulmuştu.
hava kararmak üzereydi.
ve sanki bütün sokak tanrı ve tanrıçalarla doluydu.

şimdi tek eksik vardı.

özgürlük, dünyanın bir ucunda hissedilen bir eksiği, aynı hevesle özgürlüğü hisseden başka birinin de, o eksik için savaşmasını sağlayabilecek tek duyguydu.
ve bu misyon, şimdi sokağın materyalsiz ilk büyüsünü yapmasına neden olacaktı.

tanrılar ve tanrıçalar, saganın eksikliğini hissettiği yağmuru yağdırdılar...

şimdi herşey tamamdı.

sonrasında hep hatırlandı; bir cümle ancak evrenin akışkan yüzeyini gıdıklayıp, uçar giderdi. fakat bir eylem, evreni baştan yaratacak kudrete sahipti.

-6-

2010-04-16T01:45:00.004+03:00

kelimeler ağzından, hep o anı beklemiş gibi fışkırıverdi:

-"dün gece birşeyin eksikliğini hissettim.
dolabı açtım, nefret etmeme rağmen çocukluğumdan beri, karanbolde poşede girmeyi başaran peyniri masanın üzerine koydum.
aradan bir kaç dakika geçti.
peyniri paramparça etmiş, bütün vücudumu balkona bakan cama yaslamıştım!?
o an çok önemli birşey farkettim.
onu aradım.
telefonu açtı.
uykuluydu.
anlattım.
'tamam' dedi. 'sabah yanına gelirim' "

+"......"

-"problem yanıma o an gelmemesi değildi, o an hissetmemesiydi."

vera, kafasını kaldırıp saga'nın gözünün içine baktı.
saga devam etti.

-"her saniyenin kendine ait bir sihri var. ve eğer bir başkasının bedeninde dünya turuna çıkacaksan, o sihri onunla beraber keşfetmen gerek."

vera, kafasında pencereleri ve kapılarına kadar binlerce noksanlığı olan binalardan inşa ettiği şehrin ilk eksiğini kapatmıştı. şimdi birşeyler yerli yerine oturuyordu.

ve beklentili bakışları bir süreliğine, evrenin diğer ucuna postalanmıştı.

fakat saga'nın suratında da aynı ifade vardı. o iskambil kağıtlarından bir kule inşa etmeye çalışıyordu. işi daha zordu.
ama anlamıştı ki, her kartın diğerlerinin hiç birinin barındırmadığı bir özelliği vardı.

şimdi o bütün gülümseyen suratların, paralel evrenlerin ortak çalışması olduğunu anlamıştı.

2 insan arasında nedensiz bir bağ kuruluyordu. aynı nedensizlikle karşılaştırılıyorlardı.
ve nedensizlik ordusuyla diyalog kuruluyordu. bir şekilde kurulan cümleler ve paylaşılan hikayeler, diğerinin devrelerine nüfus ediyordu. ve her seferinde devrelerin eskisinden daha verimli titremesini sağlıyordu.

eh...

saga dünyasının bir de keman hocası boyutu vardı. kadru...

artık winter dışında birşeyler paylaşmanın vakti gelmişti.

o gece, saga destenin arasından kupa as'ı çıkardı ve yeni defterinin ilk sayfasına yapıştırdı.

-4-

2010-04-08T17:43:00.003+03:00

günaydın saga! bayan proleterlerin yalancıktan özgür kum kalesi!

sen şimdi sandın ki;

uyanıp mutfağa gidip kahveni aldıktan sonra, odana döneceksin. yudumlarken, pencereni de açacaksın. yatağında uzanan şöyle tahtından habersiz, şahsına münhasır bir şair olacak. sanki pencereyi açtığında odada umutsuz sahiplenmelerle, "karşımdakinin ne düşündüğü" kasıntısını rüzgara pazarlamışsın da, rüzgar içeride kalan kareyi görünce daha fazlasını almaya kıyamamış gibi.

bazı kareler öyle olur ya hani^'+&^%!
sınırları çizilmiş 2 özerk cumhuriyetin yapboz parçaları gibi birbirine oturmuş görüntüsü!
ama bütün ilişkilerin sorunu tam da bu noktada devreye girer.

dinle! dinle! saga'dan 1 haftadır haber almıyor olmanın acısını çıkartıcaz şimdi bay sayın muhterem muhteşem köstebek!3+%^&/

bir cumartesi akşamı evine çok uzak biryerlerde islander'ı dinleyip, dolmuş bekliyordu saga. yolun kenarında.

kaldırımdan bir adam geçti. yanından. birbirlerine baktılar. biraz uzun sürdü.

tamam tamam! o kadar uzun sürdü ki, ikisi de arkasına bakmak zorunda kaldı. sonra saga önüne dönüp beklemeye devam etti.

aradan 20 saniye geçmeden, adam bu sefer geldiği yöne yürüyerek bir kez daha geçti.
brrrr
saga'nın gülme dürtüsü, şaşkınlığının önüne elini kolunu sallaya sallaya geçti.
sırıttı. ve yola bakmaya devam etti. hiç çaktırmadan adamı izliyordu. tip.

adam karşıya geçip bakkala girdi. elinde bir poşeyle çıktı. tekrar saga'nın beklediği kaldırıma geçti. yol boyunca parketmiş arabalar vardı. ve adam karşıya geçmesine rağmen kaldırımlarda görünmediğine göre, arabaların arasında biryerlerdeydi. ben de rağmenli cümlelere fitil olmama rağmen öyle anlatm..... aaaaaah!
bir kaç saniye gözleriyle sokağı taradı. adam görünmeyince dolmuşu beklemeye devam etti.

şehrin piyasası çıldırmış! dolmuş güzergahı, ana cadde, sakin binaların tek odası ışıklı daireleri ve meyhaneler bir aradaydı! böyle fatih ürek dinlerken, rakı içip diğer koluyla çocuğunu sallarken "uyusun da büyüsüüün niiiinnniii" demek gibi birşeyden söz ediyorum.

iyi be!

bu arada müzik değişmişti. franz schubert'den serenade'ı dinliyordu. kısık sesli ve günün belirli saatlerinde girilen duygu seli altında dinleniyorsa, yerinde bir kaç kez dönme ihtiyacı hissettirecek bir parçaydı.

saga dönerkeeeeeen, sağ yanında adam beliriverdi!
konuşarak saga'ya doğru geliyordu. saga duyabiliyordu ammaaa...!

"merhaba. son 10 dakikadır sapık gibi etrafınızda dönüp duruyorum. ama baktım da arabalar önünüzde duruyor ve siz uzun süredir bekliyorsunuz."

derkeen adam, saga duymamış gibi kulaklığını indirdi. gülerek

"efendim?" dedi. adanın gözleri maviydi. masumluğuna bakılırsa da en fazla 23 yaşında gayet hevesli normal bir insanevladıydı.

adam sözlerine yeniden başladı.

"şey... bakıyorum bir kaç dakikadır. döndüm, karşıya geçtim. geldim. durdum. size baktım. galiba şu tarafa gidiyorsunuz. bu saatten sonra fazla dolmuş geçmez o tarafa. önünüzde arabalar duruyor. isterseniz bırakabilirim"

cümleleri o kadar net ve sadeydi ki, acelesi varmış gibi geldi saga'ya. gerçekten de acelesi vardı. hangi erkeğin yol kenarında bekleyen bir kızla tanışacakken acelesi olmazdı ki!^%+'^%

saga, bu duruma biraz kaos serpmek istedi. bakalım aynı aceleyle mi konuşacaktı.

"hmm. baya sapık taklidi yapmışsınız" dedi ve güldüğü görünmesin diye, arabaların geldiği yöne doğru baktı, dolmuş geliyor mu acaba? havasıyla.

adam kıpkırmızı oldu.
güldü.

"evet. zaten titriyorum! ama gerçekten bırakabilirim. arabam şurada. arkadaşlarımın yanına gidiyorum. bira almak için durmuştum. arabaya giderken sizi gördüm. önünüzden ge.. geçen araba korna çaldı. eh çalaaar. böyle bir sokakta yol kenarında duruyorsunuz ve artık dolmuş geçmesi zor. isterseniz bırakayım?"

saga, bir gülmeye başlarsa eve değil hastahaneye götürmek zorunda kalacaktı. çok sıcak ve tatlıydı! ardı ardına, anahtar cümleleri söyleyerek açıklama yapmaya çalışıyordu. ve hala "siz" diye hitap ediyordu.
"isterseniz" diyordu.
ama "sizi bırakmak istiyorum" u diğer cümleleri kadar net söyleyemiyordu!
biraz daha uğraşsam mı diye düşündü saga. sonra anlık bir kararla

"görüyorum bırakabilirsiniz, ama teşekkür ederim." dedi.

adam

"bakın gerçekten bırakabilirim" dedi.

saga, o içsel gıdıklanmaya daha fazla karşı koyamazdı!
gülmeye başladılar!
yarıla yarıla!
böyle gözlerini kapatıp, yere tekme atarak!

o sırada dolmuş geldi. saga dolmuşun merdivenine sıçradı ve zafer kazanmış sorunlu bir kadın gibi el salladı.

koltuğa oturduğunda ne yaptığının farkına vardı.
resmen "hayır"dı bu!
adamı reddetmişti!
aptallığından çıldırıyordu, koltukları parçalayacaktı!

camdan arkaya, yanlara, her tarafa baktı. belki takip ediyordur diye.

SALAK...!

arabasını görmemişti ki.

geçen saniyeler onu sakinleştirdi. yanından geçen arabaların şoför koltuğuna bakmaya devam etti.
ineceği yere gelmişti ve adam onu gerçekten de takip etmemişti. buna neden inanamadıysa. sanki paris hiltondu.

tam inerken, kaptan seslendi.
"pardon hanfendi, ücretinizi ödemediniz"

çantasına davrandı.
böyle yukarıya yalvarır gibi kafasını yukarı kaldırmış, olmayan bozuklukları ararken, yandaki arabanın içinden adam ona bakıyordu.

kaptana "bir dahaki sefere!" dedi.
ve biliyor musun? saga'nın suratı, kaptandan daha şaşkındı. hemen gitmeliydi çünkü! hemen!
çünkü her an, geçen saniyeler onu yine sakinleştirebilirdi.

atladı dolmuştan aşağı.
adam da arabadan indi.

saga: işte başlıyor
adam: işte geliyor

burada bile bir eşitsizlik vardı.
erkeklerin kendini olayın dışında tutarak hikaye dinliyormuş havasındaki duruşuyla, kadınların bütün kahramanları başrol alan senaryoları!

o gece ne birbirlerinin telefon numarasını aldılar. ne de isimlerini.

ve sonraki 3 gün, adam her akşam o sokakların birinde yakaladı sagayı.
saatler hep aynı dakikaları gösteriyor, köşe başındaki gevşemiş sokak lambası da yanıp sönmeye devam ediyordu.

4.gün saga onu evine aldı. artık saga ile hans'ın hikayesini anlattığımı öğrenmiştim.
tabii onlar da.

bu arada ne yapacaklarını şaşırmışlardı.
o yüzden tavla oynamaya karar verdiler!?+^'%
büyük atan başlayacaktı.
saga 3 attı. hans 5

sonra doğrulup, saganın dudaklarından öptü.

"büyük atan başlar demiştik" dedi. sırıtıyordu. 150 yıldır bu denizlerde dolaşan bir korsan gibiydi.

saga devam etti.
delirmiş gibi öpüşüyorlardı. hans, 2 eliyle saganın saçlarını dağıtıyordu.
iki eli de saçlarındayken, hangi ara çıplak kalmıştı!?/'%+
saga mı soymuştu onu?
herneyse!
ne yapacağını şaşırmış masum çocuğa bak diyordu saga! sonra bir an, bakışları ona keman hocasını hatırlattı. durgunlaştı.
2 saniye içinde kendine geldi. toparlamak için sırıttı.
hans "ne sırıtıyorsun?" diyip dudaklarını ısırdı saganın.

mutfakta teybi açık unutmuşlardı, lhasa de sela'dan rising çalıyordu.
saga her şeyi unuttu. hansın üzerine çıktı.
perdeler açıktı ve dışarıda bir köpek dimdik durmuş, onları izliyordu.
beraber yükseliyorlardı. beyni sarsılmıştı. köpeği görmedi bile.

birbirlerini dokunmadan duramıyorlardı.

.......................

saga, uyandı. hala rising çalıyordu. mutfağa gidip müziği kapattı. 2 kahve yapıp odaya geri döndü.
camı açtı. iki köpek çiftleşiyordu. perdeyi kapattı.
hans uyandı. kahvesini aldı saga'nın elinden.
belinden kavrayıp, kendine çekti

"seni tanıyorum. hep benimmişsin gibi..." dedi.

(error error.
buradan çekmiyor,kapatıyorum sonra ararım^!?%'+^%)

saga, kendini hans'ın kollarından kurtardı. şimdi kulağında baştaki gibi yeniden islander çalıyordu.
tiksintiyle baktığının farkında değildi.

hans yokmuş gibi görünen gururunu, şiddetle saçtı etrafa. yatağın yanındaki vazoyu alıp saga'nın durduğu duvara doğru fırlattı.
bağırmıyordu. ama zaten gözleri yeterince ses çıkarmıştı.

saga, islander'ın melodisini mırıldanmaya başladı. tepkisizdi. bir çocuğa bakıyor gibi bakıyordu.

hans, üzerini 10 saniye içinde giyinip çıktı.

.............

sagaya gelince...

yıllar önce yaşadığı birşeyleri hatırladı. ilk öptüğü çocuk, "artık benimsin" demişti. 15 yaşındalardı.

tokadı basıp, onu bir daha görmemek için okulunu değiştirmişti.

daha o günden görülüyordu. ikili ilişkilerin ona öğreteceği çok şey vardı.
birinin ona sahip olduğu düşüncesi, beynindeki volkanların hepsini birden harekete geçiriyordu.
içindeki 1000 farklı organdan bütün saga'lar birleşip savunmaya geçiyorlardı.

ve yine daha o günden görülüyordu ki, saga öğrenmemek konusunda kararlıydı.

fakat o sabah anladı ki, özgürlük diye birşey yoktu. bulaştığı her şey, dünyada bulunmasının bir sonucu olarak, ona sahip olacaktı. saga'nın onlara istemeden sahip olması gibi.

faşist ve komünist birer liderin bakış açısını çatıştırırken farketmiyordu kimse, bütün ilişkiler onların farklılığından değil, benzerliğinden ilhamlanıyordu. belki birinde daha saygı değer kılınıyordun! fakat iki durumda da itaat ve bağlılık esastı.

her ilişki "köle ile efendi" esasına dayanıyordu. ve saga ne efendi olabilirdi ne de köle.
yönetmek için ya da yönetilmek için orada duruyor olmamalıydı. hissettiği sürece yanında duruyor olmak istiyordu ismini derisine kazımak, hayatını değiştirmek isteyen her adamın!

izin verseler zaten memnun edecekti!
bu şekildeyken kim gerilla öpücüğüne laf atabilirdi ki? saga için bu geceye kadar, uzun süredir herşey gerillaydı.
gerilla öpücük
gerilla sohbet
gerilla bakışmalar
gerilla açlık
gerilla yürüyüş
gerilla nefes
gerilla tetik
gerilla.............

gerilla demişken, gerilla keman dersleri...
acaba 1 haftadır o ne yapıyordu?

5. günün akşamı, aynı yerlerden geçti saga.
hans yine oradaydı. sonraki bir kaç akşam yapacağı gibi, onu görünce yolunu değiştirdi.
bu sefer dakikalar akıp gidiyor,
sokak lambası da inadına kararlılıkla yanıyordu.

-3-

2010-04-03T15:27:00.007+03:00

saga, evine doğru yürüyordu. ruh hali için anlamsız bir memnuniyet hissetmeye başlamıştı. seçim yapması gerekiyordu! o eski hikayede anlatıldığı gibi değil miydi zaten bütün hayatının yörüngesi!

berdüş, çölde suyu bulabilmek için baktığında; olmaya çalıştığı güçlü, olduğu sanıldığı kararlı ve olacağını bildiği duygusal adamı gördüğü aynayı kırmalıydı.
sonrası...
sezgileriyle önce suyun yudumuna, sonra sudaki yansımasına...

ah! hiç sormayacaksın sanmıştım çift sesli koronun daimi dinleyicisi. duvarlar! seçimi gözünün içine daha kaç farklı şekilde sokabilirim diye planlıyordum!

neyin seçiminden bahsediyorum!?

siz insanlar gözünüzün önünde duranlardan birini benimseyip ona doğru yönelecekken bile, bunu seçimler silsilesi haline getirmezseniz beyniniz yerinden fırlar! iç organlarınız birbirine geçer! canınız çıkar!

elbette Saga'nın seçimi de o adamı isteyip istemediğinden emin olamamasından geliyordu ama ona göre şimdi merdivenlerden yukarı atacağı adımın hangi ayağıyla olduğu bile seçimine gidecek yolda belirleyiciler arasındaydı.

hep Saga'nın gerçek bir gerzek olduğunu söylemişimdir. ama problem değil, anlatılması gereken bütün hikayeler gerçek gerzeklerin ömürlerinden çıkar.

ve belkide Saga o adamın anlatılmış bir çok hikayesi olduğunu anladığı için kararsız kalmıştı. hani bir hikaye için bütün kahramanların bu hikayeyle hiç karşılaşmamış olması gerekir ya!

hayır, gerekmez sahnemin fıstık yeşili çarşafı! bu sadece Saga kanunnamesi için geçerlidir. hatta ona göre bilgelerin hikayelerde hep arka planda kalmasının sebebi budur. eğer onlar hikayelere ve hayatlara burunlarını sokarsa, yaşamak için hiç sebep kalmayacaktır.

yani Saga da o adamın bir bilge olup olmadığı konusunda düşünmesi gerektiği için kararsız kalmıştır.

ben bunları sana anlatırken, filmi durdurur gibi Saga'nın durdurduğumu mu düşünüyorsun? öldüüüüüüüüüüür beeni dinleticisinden düşünce fakiri, dinleyici! '^+'563+%

anlatıcı dursa da, kahramanın nefes alıp verişiyle adımları arası tıkırdayan o bencil boşluktan dinlersin bir hikaye!

Saga, şu anda alt komşusuyla merdivenlerde karşılaştı. sohbet ediyorlar.

kadın oldukça kararlı görünüyor. keskin jestlerle, gözlerini fal taşı gibi açmış birşeylerden bahsediyor.
saga, onu dinlemek yerine şu basmakalıp benzetmenin görünüşünü hayal etmeye çalışıyor. sahi, fal taşı hangi renk?

o ara kadın diyor ki,
-son 3 ayda gerçekten çok kilo aldım. hep sinemadaki mısırların suçu!

saga gülüyor.

kadın,yaptığı basit kişileştirmenin bunu sağladığını düşünüyor.

vedalaşıyorlar.

saga evine girip, ceketini asıyor.

kahvesi için su kaynatırken, "sahi" diyor...

8 numara... kilo almış olmasını bile, kararlılıkla "hollywoodvari bir son"a bağlayabildi.

yolda hissettiği o memnuniyeti hatırlıyor.
anlıyor.
aslında kararsızlık, insanı çekilebilir, hayatı iliği emilebilir görmenin kapı aralığı!

-2-

2010-04-02T15:01:00.007+03:00

derste değinmedikleri tek şey winter haline gelmişti, zaten saga ayrılmadan müzikçaları da odada unutacaktı. kendini de hiç bu kadar tuhaf hissetmemişti, biliyorum.

sanki yukarıdaki, sonunda birbiri dışında hiç bir parçayla uyuşmayacak iki legoyu bulup, ani bir kararla birbirine oturtmuştu! oda, atomları birbiriyle arkona'nın herhangi bir parçasında dans edip duran bir gezegendi. "durmak" kelimesinin anlamını 50 farklı biçimde yok edip, hayat içinde sürekli yeni hayatları var ediyordu.

eğer 3 dakika önce, roma ordusunun çelikten zırhlarını bir defada eritebilecek kadar büyük bir tutku hissedip harekete geçmediyse saga, zincirin bir halkası kopuyor ve tutku tamamen tiksintiye dönüşüyordu.
ama elbette kimse bilemezdi, bunun odanın büyüsü mü yoksa adamın büyüsü mü olduğunu. sen bile!
üstelik saga, henüz o adamla aşk dışında ne yaşanır onu bile bilmiyordu.
bildiğimiz tek birşey vardı. o da cümleleri ve yaptıklarından başka birşeylerin sagayı etkilediğiydi.
düşünüyordu:

-"gözlerini kıstığındaki açlık?

hayır...

kendi yaşını bilmeyen bir çocuk kadar rahat davr....."

bu sonuçsuz çatışmalardan sıkıldığını söyleme! anketlerden nefret etmesine rağmen, kendine anket yapmaktan vazgeçemeyen bir aptalın öyküsünü anlatıyorum!

neyse...

mesele adamdaki kendiliğindenlikti. hiç farkına olmadan yeryüzünün gördüğü en romantik adam olabilmesi saga yasalarına göre mümkün değildi. bir amacı olmadan hiç kimse kendini sonuna kadar açmaya bu kadar meraklı olamazdı.
onun amaç olarak gördükleri, bakir cibinliğinin elinden alınması türünden birşey değildi. zaten öyle olsaydı, odanın kimyası onu kabullenemeyecekti.
ama sanki o adam, tek başına bir orkestra gibiydi.

saga hayal etti...
dışarıda yağmur
ve illa zıttına içeride görünmez şöminenin sıcağı.
camlar buğulanmış ve adamın gözleri de.
sıcak...
tenlerinden alevlenen.
buğu...
tutkuya bile öğretmenlik eden.

sonra durdu. kendine geldi.
adam sevişirken bile sagaya öğretecek birşeyler bulacaktı...
şimdi hayat iki zıt yöne giden tabelasını göstermişti.

"5er şıklı 5 farklı soruyu sallamamı istiyor olsaydın, hiç tereddüt etmeden rastgele işaretleyebilirdim. ama bir soruda iki şık arasında kalınca..............."

dedi saga. ve hala gülümsüyordu

"sakin ol. kendini hissettiklerinin emrine bırak..."

dedi adam. ve hala bekliyordu.

birbirlerine yaklaştılar.

durdular. çekime aldırış etmeyecek kadar naiftiler.

birbirlerini öpmediler.

çünkü şimdiki çekim herhangi bir hissin getirisi değildi. o tensel kamaşıklığın, engellenemez mantıksızlığından ibaretti. oda ilk sınavını yapmıştı.

saga anladı:
bundan sonra saatler, gerçekten zincirin bir halkasına ayarlıydı.

ya adam ne anlamıştı?

-1-

2010-03-29T15:15:00.006+03:00

tesadüf! yağmur yağıyordu.
saga, koşmaktan yorulmuştu, gözüne durakların birini kestirip orada durmaya başladı.
şimdi orada köşeye sinmiş bir ressam olsaydı, muhtemelen yazın resmini yapıyor olurdu. hani kimilerine göre, kışın sadist soğuğu iki lobun ayrımını dengeleyecekti ya; gülümsemedeki durağan mekanizmayla, kaostaki o özgürlük dansını kaynar suya atıp, 3er dakika aralıklarla karıştırıp toplam 15 dakikada kareografisini yapıştırıvericekti ruhuna! yaz da tam tersine, mike tyson'ın yumruk atmak için kolunu bile kaldırmayacağı cinsten birşeydi. herkes inatla dinlenmeye çalışırdı.

sizi bilmem ama saga'nın ruhu uyuyunca dinlenecek kadar kaygan değildi. ve yağıyor olan yağmur da ona, 9 ay çalışmak dışında bir meşguliyeti olmayıp, geri kalan 3 ay da meşguliyetsiz olmak için çalışan kalabalığı hatırlatıyordu. çünkü hem yukarıda güneş dikiliyordu, hem de aşağıda toprak keyif çatıyordu, şemsiyeyle örtülmüş sokakla alay eder gibi!
saga'nın canı sıkılıyordu
birileri de ıslanmalıydı artık!

derkeeeen, bir tanıdığını gördü dört yolun ortasında. sırıta sırıta yanına yürüdü. lacivert bir gömlek giymişti adam. hmmm%^&/parfümü de hiç fena değildi!
gereğinden fazla okunur bir haldeydi, dudaklarında kahkaha atmakla, somurtmak arası geniş bir yol ve gözlerinde bir öpücük için bütün şehri boşaltacak cesaret!

saga'nın aklına martin scorsese geldi. çünkü oyuncu isimlerini bir türlü ezberleyemezdi. şu filmlerinde hep oynattığı sarışın hollandalı adamın karakterlerinin hepsi soluk borusuna kadar şöyle bir geeldi ve sonra da gitti.

bir obsesif, bir lider, bir suikastçi, bir eşcinsel, bir mafya, bir.... iki..... üç... saga adamın kulağından kulaklığı çıkartıp, kendi kulağına taktı.

çalan notaları duyduğunda, adamın yerinde olup, saga'nın suratına bakıyor olsaydım; onu sarsar kendine gelmesini söylerdim.

ah,benim de boyutum yoktu ki!

müziği dinliyordu ve dosdoğru adamın yüzüne bakıyordu. tepkisiz.

ve size o an zihninde uçuşan cümleleri söyliyim;

"anlaşıldı, hala saray beyefendisi...!

bir dakika...+%+

ama +'^+?

hayır,

bu.....

sıkışıp kalm...

hayır, hayırrr

ikilemle çatırdamış parmakla...

hayır

sanki beklenedurmuş son çaT kapı!
fakat bu sefer ya dil kekeme ya sözcükler ay sonaTından aşağı gibi!

3. kolordu komutanın baba yadigarı kafatası ve hayatına amade TaTminsizlikler,
son Tahmin, ilk Temin ve Tekilliğin Tepkisel Tragedyası.

hayır, apTal!

yine Teklemeye başl....

Tamir gerekTiren Tarihin Tüm Tırnaklarını Teker Teker Tetikten......

daha Z'den yeni kurtulmuşken!

hayır...

bu şarkıyı çalmalıyım."

dedi ve yeniden algılayabilmeye başladı.
adam, elini saga'nın gözlerinin önünden bir aşağı bir yukarı doğru sallandırıyordu.

saga, heyecanlandığında cümleleri ile ses tonu birbirine düşman kesilirdi. sonrası da, bir matematik problemi. keskin kararın aşamatik şeması!

ya müzikçaları alıp kaçacaktı
ya da kendi eliyle yüzüne bulaştıracağı ve zorla adamın yüzüne de bulaştıracağı bir sohbet, iki tonluk utanç ve adressiz bir tanıdık daha! en büyük kayıp da, her insan diyalogunun getirisi bir heves kaybı.

sıradan bir sohbette herkes kendini konuşmanın lideri sanar. bu öyle şiirsel bir konsantrasyondur ki, hiç sapmadan tıkır tıkır devam, üstelik gün boyu!

saga, müzikçaları doçent kapkaççı ustalığıyla alıp, koşmaya başladı. adamın neden bağırmadığını, kaos yaratmadığını ya da peşinden koşmadığını düşünecek vakti yoktu.

beyni ve kalbine aynı dürtülerle emir vermeye başlamadan önce , parçayı çalmaya gitmeliydi. ya da bu ruhla en azından bir kez daha dinlemeye.

durdu.
bir banka oturdu.
şimdi ona bir nefes lazımdı, atmosferin iliğini sökecek kadar...
başlat tuşuna bastı.

18 yaşında bir kıza "yaşlanıyorum" dedirten herşey kulaklarında çınlıyordu. etrafına bakıyordu, oradakilerin hissettikleri yaşlanmak gibi birşey değildi. eskimekti!

ve bu şarkıyı besteleyen adam da aynı kendisi gibi yaşlanıyordu.

ekrana baktı.

"vivaldi- winter"

yazıyordu.

artık elinde sembolü de vardı. altı üstü, sembolü gösterecek ve kendisinden bir asırcık önce olup parçayı çalan adama yetişecekti.

koşma vakti...

ben neden onun bilinçaltıyla cümleler kurmaya başladıysam!?
sadece koşturup duran şaşkın bir kızdı. ve birazdan bir keman dersinin ortasına dalacaktı.

ah, şimdi sırası mıydı bunu söylemenin şuursuz ses!?
tamam tamam! sallama sen de o işaret parmağını daimi dinleyici!

buradan devam edelim madem!

kapıyı tıklatmasını bilirdi elbet! ama çıktığı yolculukta, trene binmek için izin mi alacaktı?
izin almaktansa, af dilemek daha iyiydi.

çaT kapı girdi içeri.
bir öğretmen, 4 tane de öğrenci vardı ama onun yerine ben görüyordum.

"winter'ı çalmalıyım!? yapabilir miyiz?" dedi saga

öğretmen, lastikle arkadan tutturduğu saçları ve esmer teniyle "yaşı mühim değil" dedirtiyordu.
diğer 4'ü gibi saga'ya bakıyordu. ve sanki diğer 4'ünden en az 4 hayat daha az yaşamış gibi gülüyordu.

"dur sana bir bakalım. üstün bir müzik kulağı ya da 7.his gibi bir yetenekle, hangi kışın rüzgarını hissetmek istediğine karar verdikten sonra bana sadece bir ders yeter. fakat senin kaç mevsime ihtiyacın var?"

dedi.
alacağı cevap için, merak, gözlerinde en ön sıraya biletini ayırtmıştı.
sanki buruşturulduğu her hayattan cümleleri sorumlu olmuş ve hala yaşamak istiyor olmasını da cümlelere borçluymuş gibi!

alkol alıp, yol kenarına sızan bir kör bile onun cümlelere olan aşkını görebilirdi. ama saga görmeyecekti. ilk yargılamasını yapmıştı bile!

"görüyorum ki, uzunluğu pek de sorun olmayacak. sizin için mütevaziliği kaç bin ışık yılı uzağa gidip almamız gerekecek kim bilir? ben 4 mevsimin hangi 4 tele denk geldiğini anlayana kadar siz de buna alışırsınız. sonra kışta buluşuruz."

dedi. o da gülüyordu.
şu tutkulu saçmalama yarışına dönecek gibi gözüken sohbe.......

"ders bitti. çıkabilirsiniz"

dedi adam, bana cümlemi tamamlatmadan!

4'ü birbirine baktı. birinin etrafa yoğun bir mor saçtığını görüyordum. ve mor, kıskançlığın rengiydi.

toparlanıp dışarı çıktılar.

devam etti.

"hikayenin başından söylemeliyim. son uyarım! yoksa ilk mi? aman canım!

bu odanın senden ve benden bağımsız bir ruhu her zaman var olacak.

ve sana nasıl istersen öyle hitap edilecek. ne istersen onu dinleyeceksin. çünkü bir anda duyduğun herşey, dinlemek istediklerin haline geliverecek. burada öğretimden bahsetmeyeceğiz çünkü notalara dair birşey öğrenmeyeceksin. benden de! odayı öyle benimseyeceksin ki öğrenmek diyince aklına ruhunun tattıkları gelecek. ve korkmak diyince, hissetmediğin her his için bir hayat daha yaşamak! ki bundan ister korkarsın, ister tüketemediğin ürpertici hazzı duyarsın.

şu andan itibaren teller, hissettiklerin ve öğrendiklerinin emrindedir "

dedi.
benim tanımış olduğum saga, şimdi;

"meğersem nota ordusuna yazılmaya gelmişim. sir yes sir!" derdi.

fakat susuyordu.
tahta duvarda asılı duran kemanlardan birini eline aldı.
ilk dokunuşunu yapmak üzereydi.
fakat, odanın içindeki kavram birliği nasıl bir sistem ile işliyorsa, adam saga'dan daha heyecanlıydı.

saga dokunuşunu yaptı.
kozmik düzenin barındırdığı belki en iğrenç ses çıkmıştı. ve o kadar iğrenç bir ses için gereğinden fazla yüksekti. odadaki küçük pencere olsaydım, duvarı terkederdim.

peki şimdi neden terk etmiyordum ki?

herneyse...!

adam

"işte bu!" dedi.
"onunla tanışman, onu öğrenmeye çalışan kalabalık gibi ürkek bir dokunuşla yumuşak bir ses elde ederek olmamalıydı!"

.........

sonrası mı?
insanların sahip çıkmaya çalıştığı herşeyi berbat edip, sonrasında pes edip, inzivaya çekilmesinin tek sebebi doğru yerde doğru soruyu sormasını bilmemesindendi zaten!

sonrası zaten bilmemkaç vakte kadar önce benim sonra senin belleğinde olacak ya!

asıl soru, ya ben, ilk çağdan beri buralarda takılıyormuş havasının illüzyonisti, anlatıcınız, kim?

tik.........tak............

2010-03-19T23:25:00.007+02:00

tik......... tak! tik! tak.........

"kimse sana şarkı söylemiyor vedetta, sen söylüyorsun ya!
ben bu gezegende sadece anlık farkedişlerimin bir taneciğine şahitlik edecek şarkıyı arıyorum."
tik... tak.......... tik tak........

"bu kez zaman, geceden daha hilekar."

vedetta izliyordu. güneş, eşini beklemiş; gece olmuş ve bütün gücüyle eşine ışığını verip kaybolmuştu. daha önce de hissetmişti vedetta. büyücülerin ay'ı bekledikleri gecelerin hepsi, iki kedinin tırmık yarışından başka birşey değildi. biliyordu, ay tamamlanmış ve en parlak haliyle iktidarını sergiliyorsa, yıldız kasabasında; güneş o gece ona o denli yakınlık göstermişti.

şehirler de öyleydi! kadınların çekim kuvveti, geometrik ortası, kadınların boyunları ve kadınların fularları!

ve bütün şehirlerin altyapısı, kadınları tutsak etmek üzere tasarlanmıştı.

vedetta nefes almak istedi. tutsak hissetmeyeceği bir kare arıyordu. evi, ailesi, mumları, şarkıları, yürüyüşü........ bütün aitlik hissetikleri, saçlarının arasına gizlenmiş; arkasından seyrediyordu adımlarını. rüzgar eserse iyiydi! belki bir kaçı uçuşur da bir taksinin altında kalırdı.

eskiden, merhabalarıyla vedalarının kesiştiği o sokaktan 7 kez geçmeden evine gidemezdi. nefesi onu yine oraya götürmüştü.

"artık organlarım bile beni dinlemiyor" diyordu beyni.
beyni bile vedetta'nın farkında değildi.

tik..... tak.......!

hiç görmediği, hiç gitmediği, hiç tatmadığı, hiç yatmadığı, hiç içmediği, hiç........... bir kafenin önünde durdu ayakları.
içeri adımını atmadan önce, bir saniye berisinde hatırladıklarına dair herşeyi kapıda bırakmak istiyordu. yandaki kırtasiyeden bir makas çalıp, saçlarını kesmek; bir adamın başından aşağı yağdırmak saç tellerini! kıyafetlerini yürüyenlere dağıtmak! ve mümkünse bütün matematik derslerinin favori kelime ikilisi olmak istiyordu: "bakar kör!"

hiç birini yapmadı. çünkü şehrin altyapısını bozmasına çok kızacaklardı. ve elinden herşeyini alacaklardı.

ah yine aynısını yapıyordu! alsalardı ya! bütün istediği bu değil miydi?

kafeye bir adım attı. ufak bir gemi gibiydi burası. tavandan aşağı demir atılmıştı. buna bile sinirlendi vedetta, ama bastırdı sinirini. biliyordu, onun bu hale gelmesinde kaptanların hiç bir suçu yoktu.

büyük adımlarla cam kenarındaki masaya gitti. bütün arada kalmışlıklarına ithafen, hep kararlı yürürdü...

oturdu.
siparişini verdi.

tik.........tak......

aradan 3 saat geçti.

2 tane çay içmişti.

tek başına oturan bir kadının özgür hissetmesi, şehir planına aykırıdır.

garson geldi.
"iç huzurunu çaya atıp karıştıran kadın! peki. bir tane de benden" dedi.

1 saat daha geçmişti.

vedetta hiç çay sipariş etmemişti fakat yedinci çayını yudumluyordu.

en çıldırtıcı olanı; birileri, onunla ilgili onsuz planlar yapıyordu.
ve en ürpertici olanı da, bir kaç çayın onu bu kafeye bağlayacak olmasıydı. kendini ne zaman ömürlük tahtından indirilmiş bir kraliçe gibi hissetse, bu kafeye gelecekti. çünkü artık çay kaşıklarından bir taç onu burada bekliyordu.

vedetta ceketini astığı sandalyede bırakıp, dışarı çıktı.

farketti ki; taçların, nişan yüzüğünden-sigaradan ya da gözleri kapalı seviştiği vakitlerin hiç birinden farkı yoktu. o da diğerleri gibi, sırf orada kalması için patlayan ruhsuz flaşlardandı.

bir melodi girdi kulağından içeri. zihnine kadar gitti. ve ordan.......

hayır!

bir daha o kafeye gitmeyecekti.

bilmemne kemikleri

2010-03-12T23:22:00.008+02:00

son 4 yıldır sık görüştüğüm hiç bir arkadaşımla dostun önü dışında bir yerde buluşmadığımı farkettim.
neyse! taa yazın başıydı. yine dostun önünde bekliyorum. ama böyle yukarıdan başıma bir damla su düşse, böyle kolum bacağım yerinden çıkıcak o kadar yorgun hissediyorum. malum şu gri sıcaklar!
irkilmekle gıdıklanmak arası birşey yaşadım galiba, ben de anlamadım!
sonra da bir ses; adamın biri telefonla konuşuyor.
ama o telefon dediğiniz kendi kulağına tutulup, ahizeye doğru konuşturur adamı. fakat tercih meselesi, adam benim kulağıma konuşmayı seçmiş.
telefondan değerli arkadaşlarına haber veriyor. kitabı çıkmış!
"hasancım 2 yıldır bunula uğraşıyordum. bugün dağıtıldı kitap evlerine, fantastik kurgu adı -bilmemne- kemikler"
ki bilmemne kısmını hatırlayamadığım için kendimi hiç affetmicem. belki huzur evine falan takılmaya başlarım. unutur unutur gideriz hepberaber orda!

--------
hera: hayır vericekler o hakkı size. gül teyzem olur mu aksi?
gül: olur kızım niye olmasın?
hera: ne olur ya?
gül: off... ben bir türlü bikini giyemicek miyim?
---------

neyse, yanıma baktım şöyle 2 saniye kadar. istifini bozmadan anlatmaya devam ediyor.
ama nedense karşısındakine hiç söz hakkı vermedi. şaşırdım! üzüldüm karşısındakine...! yazık dedim, adamı tebrik bile edemedi.

sonra bitirdi reklamını. aman canım! telefon görüşmesini işte! geçti yanıma iki saniye durdu. yine baktım. ama kararlıyım 2 saniyeyi geçirmeyeceğim. zira sabah anneme otobüs biletlerimi göstermişim, hepsinin numarasının içinde 2 var! hazır yeri gelmişken deneyimi de yaptım. sonra çevirdim kafamı. o da yürümeye başladı.

kendisi ilk adımını atar atmaz, aklımda ünlemler, soru işaretleri birbirlerine savaş açtılar.
"neden konuşmadın ki aptal?" "en azından ilk defa canlı reklam izlediğini söyleyip, başarılı performansı için tebrik ederdin?"

hep de öyle olur ya zaten! biz zamanlama probleminde birbiriyle yarışan insan ırkı için saat hep 16.04'tür. zarfların hepsi de 16.00da kalmaya mahkumdur! hahaha!
bir de "giden" problemi var ki hiç sormayın. hani sırf gidiyor ya, "e bir dursaydı da bari bir kelim..........."
halbuki, zaten gidiyor olması gerekir! bir kere de ufak bir tutku hissettin mi, asalak bir hayvan gibi yapışıp tüketmesen ya?
ya da bilmiyorum! tüket! sonra "yaşamadım" diye bunalıma girenlerdensen, serikatil olmaya karar verdiğinde listendekilerden olmak istemiyorum
tamam tamam... itirafların en tehlikelisidir ki,ben asalak olanlardanım! sen gel önce olması gerekeni afişe et. sonra da "ama ben öyle değilim ha" de.

neyse
adam, yazda kayboluverdi sonra.

geçen hafta celal aydının türev kitapçığına bakıyordum. sonra esrarengiz bir biçimde kitapçık yere düştü, sayfaları açıldı. işte tam anlamıyla o zaman vahiy göründü! evet mürtebat! vahiy göründü! sayfalarda türev alma kuralları, artılar, eksiler, sinüsler, cosinüsler... parlıyordu. bana "SEN BURAYA AİT DEĞİLSİN" diyorlardı.
aldığım vahiyle; sanki bulunduğum sokağa yağmur yağıyormuş ve tanrılar ebedi ruhlarına devrim yapmış da insanlar çıplak geziyormuş gibi ilginç bir his oluştu içimde. adı özgürlük olsa gerek!
tam kulağıma kulaklığımı taktım. müziği başlatıcam. bir ses!
sağa gidiyorum geliyor, sola gidiyorum geliyor.
döndüm arkamı.
bu surat tanıdık! o sakallar! bu boy! zira adam benden kısaydı, nasıl unutabilirim düşünsene!
diyor ki; "ikinci baskıyı verdik abi....................."
o sırada parmaklarım, beynimden bağımsız kararlar almaya başlamış olucak, başlat tuşuna bastım. müzik açıldı. gerçi tori amos'un kissing in the rain'de kalmışım en son, hiç de sövmelik değil. ama ne işe yarar! "adam" da duysa neyse!
karanbolde son söylediğini duyamadım. o sırada koluma çarptı, tam müziği durdurmayı başardım! pardonun "don" unu duydum.
algılamaya çalıştım. adam da resmen ağzımdan çıkacak sözcüğü bekliyor olacak, yavaş yavaş yürüyordu. sonra hah! dedim, pardon dedi bana.
ama ben cevap verene kadar gitti.

yani hala.......

ne kitabın adını ne adamın adını biliyorum!
üstelik bütün kozmik düzen adamı bana kasıtlı olarak yönlendirmişken!
işte şimdi, bu zaman dediğimiz doğaçlamanın, "huysuz" kelimesinin esin kaynağı olduğunu görebilirsin.
biraz dursaydı da, ben de o sırada müziği kapatsaydım... adamı kolundan tutup
"psikolojik sorunların yoksa benimle evlenir misin?" diyebilseydim.

neyse, artık 3. baskıya diyor şapkamı çıkartıp selamlıyorum seni!

KIRMIZI

2010-02-20T21:06:00.013+02:00

bir niyetle yola çıktıktan sonra, arkadan haykıran bir kaç aziz; "niyetinizi unutun!"

fakat azizlerin bir türlü hatırlayamadığı... "güzel günler" göreceğine inananların düşüncelerini parmaklarına verin, dokunacakları ilkin kırmızı bayraklar!

bir gün berisinin açıklaması: "ankara valiliği, sendika temsilcilerinin Sakarya'ya girmesine izin verilmeyeceğini savundu."

oysa yer: sakarya meydanı...

“Ya senden geriye şimdi birkaç kemik,

Ya da tam da sürerken oğlun bisikletini yeşil betonlarda, alacağız elinden adına yaşadıklarını, dilediğimiz anda…

kardeşim, seçim hakkın ancak ikisi arasında”

Ve sonra…

Kırmızıyı hissedenler, birbirini bulur

Bir kentin yosun tutmuş taşlarıyla, ilişik hırsların arasında.

Haksızlığın, bir çadırda uyuyakalışı…

Tekdüze ve her saati başka bir ölüm olan haftaların sonlarını

O güne kadar ayrı ayrı tasarlayan yüzlerce insan bilir,

Tasarılar ölecekse, ancak bir gece vakti…

Ve ancak bir diriliş adına.

Bir adam yürüyor. İnsanları yarabildiği kadar yarıp, tam kalabalığın ortasında durup, ateş yakıyor.

diyor ki

“haklı bir anayasanın, haksızlığa uğrattıkları… yakın bir sigara! Bittiğinde, hüznünüzün de yiten dumanla gökyüzüne yükselmesini istiyorum. Düşüncelerimiz, yaşadıklarımız ve bedenlerimiz, evlerimizde bizi bekleyenler için kendini saklayadursun. Burada aç kalacağız, yağmur yağarsa şanslısınız! Bedava havanın yanına, bedava suyu çekmiş olursunuz! Şimdi gülüyorsunuz! Ama aranızdan yağmur duasına çıkanlar olmaya başladığında ben de yerlere yatacağım. Sigaralarınızın bittiğini görüyorum. Kırgınlığınızın hüznü asılı havaya. Eğer bir sabah çadırınızdan çıktığınızda, güneşin doğduğunu görürseniz anlayın; bize hakkımızı verdiler ve hüznünüz kendini güneşin çekimine bırakıp kül oldu.”

sonra

Alkış ve ıslık vakti!

Çoğunluğun en yetenekli olduğu zamandır.

Kimisi de gücünü sol koluna alır. Avuç içine, birkaç can acıtan kırmızı karşıtı, biraz özlem, biraz bıkkınlık atar. Yumruğunu sıkar ve havaya kaldırır. Aklın ipek dokunuşu, devrik umudun mavi parıltısı aydınlatır elleri.

Şehrin dışından bile baksanız görürsünüz, o birliktelik ve o güç.

Öyleyse hümanist kaosun zamanı!

Mutlakiyetin bütünlüğüne karşı,

Binlerce küçük parçaysanız;

Yollar, arabalar siyah beyaz

Parçalara dahil olmayan herkesin bakışı şeffaftır.

Tek rengi görme kabiliyeti kalmıştır, gözlerinizde.

O da ıslanmadığı bir aralığa denk gelirse.

KIRMIZI.

"her çizgi arası, hukuksuz anayasa maddesi

ve her çizgi arasında, batık iki geminin biri diğerini çekiyormuş havası.

yüzümdeki çizgileri yok say benim! yarattığın çizgileri görme hakkını vermeyecek sana lisanı bozuk dilim!"

çatılar, kapılar ya da pencere pervazları

3 günlük direnişler

3 asırlık eşikler.

Aynı sahnenin, dublörleri…

Sarışın bir kız çocuğu

Saçlarını saklayan kırışık bir kadın

Gözü bozuk bir delikanlı

Her daim gökyüzüne bakan

Kahkaha atan

Aptal

Boyalı iskelet

Geceleri var olan

Çirkin

Hasta

Keman teli

Tetik……………………………………………………….

Ah deli adamlar!

Aynı dertten muzdarip hafızaların renkleri…

.

2010-02-12T22:47:00.000+02:00

never marry a railroadman

.

2010-02-12T22:40:00.003+02:00

bugün ilk kez trigonometri çözmek için ÇKS'min başına geçtim
sorular esnemeye başladı
ben de pes ediyorum
5 netim, kendine iyi bak görüşürüz

.

2010-02-11T23:45:00.002+02:00

bugünün en gıcık yanı 24 saat olmasıydı! HIRRR

!!

2010-01-28T16:10:00.009+02:00

bir ülkenin halkını, özgürlükten mahrum bırakmak isteyen her hükümet önce dili basitleştiricektir.
kötü yazıcak, kötü konuşucak ve aslında anlamın kaybolduğu cümlelere sığınıcaktır.

şimdi biz buna politika diyip, üzerine yaşamla başa çıkabilme kuralı olarak minik kafalara politik davranmayı öğretiyoruz. diller şimdi kendi içinde tamamen basit kurgular ve basit kavramların bütünü.
kendi hayatını irdele, ne zaman hissettiğin birşeyden bahsetsen, diyalog halinde olduğun kişi ya seni yanlış anlayacak ya da kullandığın kavramın içeriğini sorgulayacaktır. ya da bilmiyorum. şimdi sorgulamadan, cümlenin tek damarının üzerine son sürat iniş yapmak ve cümleyi dağıtmak daha popüler!
bahsettiğim şey, kelimelerdeki ikircik potansiyeli!
ve daha doğrusu kelimelerdeki ikirciklerle uğraşırken, ruhtaki ve karakterlerdeki ikirciği unutturmak.

"-sen çok değiştin hikmet! beni umursamıyorsun!
-umursamıyor olsam.... hedelebe hödö?"

100 ilişkiden 98inde bizzat kendisine, olmadı türevlerine rastlayacağın diyalog!
halbuki, kadın hissettiklerini karşılayacak bir kelime bulamıyor. karşısındakine bakıyor. onun yaptığını yorumlayabileyecek kelimeler sahip. bu da tabi, kadını suçlayan imajına sokuyor. kıskanmak ve umursanmadığını hissetmek, kadının duyumsadıklarını kesinlikle karşılayamaz. dilimizde bunun bir adı yok. insanlar kendilerini açıklayamasın diye özenle hazırlanmış gibiler!

tarihsel boyutuyla incelediğinde, elbette aceleye gelmesinden kaynaklandığını söyleyeceksin. fakat hayatın boyunca seni var edecek olan bir kavramdan bahsediyorum. dil! aceleye gelmiş olsa da, sonrasında hiç bir hükümet onu tamamlama gayretini göstermedi. gösterilene gayret diyorsan, yapılan yeniliklerin başka dillerden sözcük çalmaktan başka birşey olmadığının altını çizeceğim.
ki, yaygın dillerden hangisi kavramca öylesine dolu ve djwauıdwah ki? bak sözcük bulamadım!

ingilizce'nin dünyayı kasıp kavurması, öğrenmesi basit, söylenişi eğlenceli ve karizmatik ve elbette onun yaratıcılarının dili bile kapitalizm temelinde yaratmış olmasından kaynaklı.

kapitalizm, basitleştirme cihazıdır. ülkelerin ekonomilerini, değerleri hatta şimdi duyguları basitleştirmek için tasarlanmış, alt yapısı uzun yıllarca planlanmıştır. ne üzerine giydiğin kıyafet ne de yediğin yemeğin adıdır. içine işlenmiş yaşama koşulunun, yok edici sistemidir.
söylenmiş güzel cümlelerin ve kararlı adamların mantıklarının, elbette basit adamlar tarafından yorumlanışıyla ortaya çıkmıştır.

görüyorsun, kapitalizmi açıkladım. hiç de yeni olmamasına rağmen, bu coğrafyanın insanından uzak tutulmaya çalışılan bir kavram olması, onu yepyeni kılıyor. ve yeniliklere alışamayacak hale getirilen insan, çağlardır bu kelimeye alıştırılmaya çalışılıyor.
üstelik, anlamını kavratmadan. direk uygulamayla.

işte dilin önemi gibi aptal başlıklı bir konuşma yapacak olsam bu noktada devreye girerdim!
uygulanan bir düzeni yaşamak, sadece onu yaşamaya devam etmeni sağlar.
ama uygulanan düzeni kelimelere dökmek, onun farkına varmaya ve ondan kurtulmaya gidişi getirir.
kelimeler, herşeyi hayata döndürür.

şimdi başbakana gözlerini çevireceğini biliyorum. çevir.
zırva: "demokrasi, amaç değil araç"

cümlesinin içinden çok rahat sıyrılacaktır. çünkü, dilimiz öyle tasarlanmıştır ve bir sözcük rahatça birden fazla anlama gelip, istediği yere çekilebilir. hatta ben onun yerinde olsam "demokrasi elbette araçtır. biz onu bu ülkenin kalkınması ve mutluluğu için kullanacağız" gibi tipik klişe bir vekil açıklaması yapar sıyrılırdım. ki kendisi, ülkenin "anasını" belleyen fikirleri kullandığı cümlelerin içinden çok kolay sıyrılmayı başarmıştır. kötü üslubu, ve sıyrılma yetisinden dolayı önünde eğilir, tebrik ederim.

tamam! mizahçılar için güzel malzeme! kimi zaman, boşalma sorunu çeken adamlara "hayırdır sen şubat mısın?" demesi eğlenceli oluyor.

ama kuşkusuz, diller ve ideolojiler tasarlanırken eğlenceyi büyük bir silah olarak kullanıcak şekilde gündeme geliyor.

bakıyorum

"benim ihtiyacıma aykırı olan, amaca hizmet etmeyen şey,başka ilgi"

bir açıklama ve biz sadece bu açıklamaya sahibiz. ama sanskritçede bunu karşılayacak bir kelime var. "anartha"

"ego, kendine yapılanı bir başkasına da yapma isteği, gurur, eşitleme duygusu"

yine açıklamalar dizisi! ve ancak bu kavramların birleşimiyle tanımlanan bir dürtü. çekçe de "litost"

bu dillerin sahipleri, kim bilir nasıl bilgelerdi... yaşayışları kim bilir, ne kadar farkındalıkla dolu ve ne kadar huzurluydu.

...

kendini her tarafından rengarenk gergin kablolarla bir yerlere bağlıymışsın gibi hayal et.
kabloların en az 4 tanesi senin vücuduna bağlanırken "bir" hale getirilmiş ve üzerine basit bir isim yazılmış. sen de anlamsızlıklara, anlamlı! diyebilir hale gelmişsin.
şimdi senden mümkünse kabloları kesmeni istiyorum. korkma, korkma! kendini boşluğa düşmüş hissedecektin zaten. bir kablonun çıktığı merkezi bulana kadar çırpındığını görmek beni eğlendirmeyecek arkadaş!
fakat her kaos, sonrasında gelecek yıkılmaz düzenin maskesidir.
ilk merkezi bulup, kendi bağını kurduktan sonra oluşmaya başlayacak sen!'in, sana hissettirecekleri insanlığın geleceği olacak.

çünkü allah.

!

2010-01-28T15:47:00.002+02:00

mide rahatsızlığım olduğunda hep allahtan biliyorum.

2010-01-28T04:23:00.003+02:00

Tekel Skandalı Büyüyor: İşçilere Yıllarca Her Ay Düzenli Olarak Para Ödendiği Ortaya Çıktı!

hahaha!:D

jim beam

2010-01-27T14:39:00.006+02:00

anneme izlettim. hem de sadece yarısına kadar
" ayyy! ayyy! üzerine döküldü!" dedi ahpflpijwadlkaj
yaş ilerledikçe, ilgi odağı bu kadar mı şaşar arkadaş!

!

2010-01-24T23:13:00.000+02:00

dinleyecek birileri varsa, cümleler iyidirler. fakat dinleyecek biri olsa zaten onlara ihtiyaç duymazdın kızım.

nasıl can çıkartırız yarışmasının rekortmen 1.si: "MİLLİ EĞİTİM"

2009-08-31T16:01:00.011+03:00

üniversiteler, "al yavrum, sana beleşe istediğin alanda kültür birikimi veriyoruz" diyen kurumlardır.

isimlerini ne kadar kariyer ile beraber anarsan, o kadar sivri kenarlı kapital vücut hatların oluyor.
yani ne okursam okuyayım, her halükarda o yüksek binaların hırs kokan süslü ofislerinden uzak kalacağım.

ufak bir sahafım olur. orada zırva dedektörümü değerlendiririm. hemingway'e selam falan yollarım.
john fowles'u ayartmaya çalışırım.
kitapların arkasına, düşünebilen bütün adamları atabileceğim kırmızı bir oda yaparım. önce jack kerouac'in ruhunu atarım.
belki bir gün ginsberg'ün ruhunu alırım yanıma, yeni bir howl yazarız.
işte ondan sonra birşeyler değişmeye başlar. bütün kalıp hükümetlerin kendi silahlarımızla yok edeceği minik bir topluluk kurarız. şaraptan ve şiirden anlayan, otostopçu değil de motorcu yazarlar.

herneyse
şimdilik, bütün toprakların yaşanmışlıklarını hatım etmem lazım.
ankarada okumayı planlıyorsan odtü dışında tercih yapılmaz.
"memur yetiştirme kurumları"ndan uzak durmak gerek. ve hatım etmek istediklerini,uluslararası ilişkilerde buluyorsan bu bloga 1 yıl hiç birşey yazmaman lazım.

hoşçakal demekte usta olan, sistem maduru blog sahipleri (zombi, serhat,imagine, hera, kaptan) olarak size veda dansımızı takdim ediyoruz.
çipendeyls

kanun 4: bağımsız olduğun her olay için cezalandırılacaksın.

2009-08-26T21:20:00.008+03:00

acil hekimimiz haydar, acil servisin sorumlusudur.
telsizlerden, sağlık malzemelerine kadar bütün eşyalar haydarın üzerine zimmetlidir.
hastahane yöneticileri, yeni bir ambulans alır ve eski ambulansı bilmemne kurumuna teslim etmesi gerekirken, kullanılmamak üzere hastahanenin kenarında bekletir.
vatandaşlarımızın uslu durmasını bekleyen biri varsa şimdiden kendini çarmıha gerdirebilir.
ambulansın camları kırılır, telsiz çalınır.
peki bundan kim sorumludur.
sesinizi duyayım aziz dostlarım.
evet.
"HAYDAAAR"

mahkemeye çıkan haydar'ın mantıklı açıklamalarını kabul eden hakimimiz tamam 3 gün sonra kararımızı açıklayacağız diyerek, olumlu bir tavırla saf hekimimizi yolcu eder.

mahkeme günü gelir çatar, hakim haydar'a "6 ay hapis cezası vericektim, ama mahkemedeki tavırlarınız için kıyağım olsun, 5 ay veriyorum. sicilinize geçmesin." der. haydar 5 yıl içinde aynı suç(suzluk)tan mahkemeye uğrarsa 5 ay hapis yatacaktır.

bu hukuk sistemine bakıyorum.
burdan öncelikle istanbuldaki arkadaşlarıma selamlarımı yolluyorum
sonra yetiştirdiğiniz hakimlere söverek devam ediyorum
adaletin sağlandığını düşünen vatandaşlarımız için de kıçıma 2 nokta ve bir parantezden ibaret minik bir gülümseyen surat çiziyorum.

şimdiden hazır olun aziz dostlarım, öyle bir yetişin ki, günün birinde taksimde sabahlamak zorunda kalırsanız; tecavüze uğramanız bile ağır gelmesin. zira bu kimseye ağır gelmeyecek, suçlu bulunacak sizsiniz.

harley awards 2

2009-08-24T17:58:00.004+03:00

bu akşam minik harleyciğimiz sex'in rengini tanımlamak isteyip "ama ne desem yanlış anlaşılıcak" diyip, üzerine bir de "gökkuşağı diyeyim" diyen loreathan'a gidiyor.

biri ona gay olduğunu söylesin.

söyleyene de üzerindeki hatunu hediye ediyoruz.

hasene

2009-08-24T17:33:00.004+03:00

"Kandil gecesinde gölgeni görürsen, 1 yıl boyunca ölmeyeceğinin garantisini veriyorum."

...ALLAH...

djakbwvpdwa

kandil gecesinde gölgeni görürsen ölmezsin diyen bir anneannen varsa, hayat farklıdır. yeni insanlar için tanıştıracağın 1den fazla şeyin vardır.

merhaba ben hera. bu da göbeğim.

anneanne bilinçaltı çocuklarınkinden daha kaliteli bir zırva dedektörüdür.

evinde daha önce hiç karşılaşmadığım böcek türleriyle tanışma fırsatı yakalıyorum

kimi zaman sorarım, "ulen sen bu evde nasıl yaşıyorsun hasene? vahşi doğada namaz kılmak zordur! "

bana "olur mu yavrum, böcekler çok faydalıdır. şifadır."

büyüyle uğraştığını düşünmem için fazla müslüman olmasından ötürü, pagan olabilitesini de bir kenara atmak zorundasın.

uykusuzluktan harakiriyi mantıklı bulduğum dakikalardan birinde, "kandil gecesinde gölgeni görür isen ölmezsin" dedi.

ne yapayım lan? çıkıp sokak lambasının önünde gölgem var mı yok mu onu mu kontrol edeyim?

yaptım.

ertesi gün de "fazla açılma kızım. girdap çok burda. geçen yıl 3 kişi öldü" dedi.

daha dün gölgemi gördüm hasene. ölemem.

ağdayaısmarladık

2009-08-17T02:35:00.005+03:00

kadın vücudu görmenin azı da fazlası da zarar
güzellik salonlarındaki ağdacı kadınlar ÇILDIRMIŞ

işleri bitince yolcu ettikleri kadınlara

GÜLE GÜLE UZAT!

diyorlar.

hera: "ah saolun ağdayaısmarladık!"

harley awards

2009-08-17T02:08:00.005+03:00

ilk ödülümüz, "bir gün içerisinde en fazla neleri kaçırabilirsiniz?" sorusunun yanıtını, rekor kırmayı ihmal etmeden, uygulamalı olarak gösteren hera'ya gidiyor.

saçlarını kızıla boyamadığı için, otobüste arkasına oturan doğuştan kızıl saçlı çocukla tanışma fırsatını kaçırdı.

annesiyle karşılıklı çemkirme mevzusunu atlatabilmek için gününü ona ayırdı ve kaptanla buluşamadı.

kaptan ile buluşamaması,
*yeryüzünün gördüğü en esprili sahaf ile en bilge kadının tanışmasına şahit olmaya
*taşınan evin kutlaması için açılacak şaraba
*bilge kadının, erkek kardeşiyle tanışma imkanına
mâl oldu.
(hera gelmedi, hadi süt banyosu da yapalım demediğiniz için sizlere ayrı bir ödül verilecektir pazar günü mensupları. allah belanızı da ayrıca verecektir.)

utanmasalar duvarları altın kaplama yapacakları bir güzellik salonunun,kapitalliği ile dalga geçtiği için kapının önünde duran 2. el ragal raptör'e sahip olma şansını kaçırdı.

otobüsten indiğinde eve kadar dayanamayıp, büfeden tost aldığı için mantının lezzetini tadamadı. kilo verme çabası için onu tebrik ediyor
ve
bu gün ki ödülümüz olan kuş tüğü motifli boğa kafasını alması için herayı sahneye davet ediyoruz!
böyle günlerin sonunda boynuzlar çok amaçlı kullanılabilir hayatım.
güle güle girsin birtanem.

waking life

2009-07-30T21:37:00.002+03:00

man on the train: hey, are you a dreamer?
wiley: yeah.
man on the train: i haven't seen too many around lately. things have been tough lately for dreamers. they say dreaming is dead, no one does it anymore. it's not dead it's just that it's been forgotten, removed from our language. nobody teaches it so nobody knows it exists. the dreamer is banished to obscurity. well, i'm trying to change all that, and i hope you are too. by dreaming, every day. dreaming with our hands and dreaming with our minds. our planet is facing the greatest problems it's ever faced, ever. so whatever you do, don't be bored, this is absolutely the most exciting time we could have possibly hoped to be alive. and things are just starting

bu adamı keşfetmediyseniz, barometreniz toprağı gösteriyor demektir.

2009-07-17T04:22:00.003+03:00

bizim zamanımızda edward yoktu.

spike vardı.

islamic erotica

2009-07-16T14:56:00.027+03:00

my girl! my girl! don't lie to me! tell me where did you sleep last night!

2 buçuk yaşında anasını siktim dünyanın.

2009-07-15T04:07:00.006+03:00

yıldırım rulz

2009-07-11T01:54:00.006+03:00

ankara üniversitesi ezelden beridir öğrencilerin anasını ağlatmayı, kendine ilke edinmiş bir kurumdur.

sene 1983. haydar ile yıldırım isimli 2 kafadar öğrenci evlerinde kalıp, eğlenip üzerine bir de tıp fakültesinde okuma hayali kurmuşlardır.
haydar oldukça hırslıdır. önce düşünmeden hareket eder, fakat karşısına çıkan doğa üstü olaylar aklını öyle bir başına atar ki; onu durdurana aşk olsun.
yıldırım da aksine, faithless'ın çok eski bir klibindeki halinin, ankara şubesidir. önünde savaş çıksa, bağdaş kurup izler.

neyse, o yıllarda geçme notunu henüz "70"e çekmemişlerdir. "60" ile geçilebiliniyordur.
içlerinde haydar ile yıldırımın da bulunduğu 9 kişilik arkadaş grubu, bir yılı yatarak geçirmekten kaynaklı olarak bütün derslerden bütünlemeye kalmıştır.
hayvan gibi çalışıp, anatomi dışında bütün dersleri vermeyi başarmışlardır.
yıldırım dışında.
yıldırım fizik'ten 58 alıp kalmıştır.
evet. tıp fakültesinde fizik.

yıldırım big lebowski tavrını üzerine takıp, deep purple'ını açıp etrafını izlerken; galeyana gelen diğer 8 arkadaşı olmuştur.
"nasıl olur yıldırım! 58 den kalmak nasıl olur! yürü fizikçiyle konuşacağız!" diye götürürler yıldırımı.
fizikçinin odasına gittiklerinde 8 arkadaş birden yıldırımı savunuyordur, yıldırım ise sadece seyredip oldukça eğleniyordur.

dakikalar geçer, 8ininde çemkirisi biter. fizikçi tek bir cümle kurar.
"biz burada ne avukat, ne akademisyen ne de sinema sanatçısı yetiştiriyoruz. bir doktor en az bütün bilgilerin %60 ını bilmezse, hayat kurtaramaz. kusura bakmayın"

-tıp? hayat kurtarmak? bahsettiğimiz dersin fizik olduğunu hatırlatırım daoıwhdpwa-
kadehlerimiz kompleksini, tıp fakültesini tanımlayan beylik laflarla örten fizikçi için havada!-

nuh diyip, peygamber demeyen hocanın suratına umutsuzca bakan 8 öğrenci, arkasını dönüp çıkmaya hazırlanır.
yıldırımın sesini duyulur.
"hahahaha!:D"

BU ADAM TIP FAKÜLTESİNİ 16 YILDA BİTİRMİŞTİR.

böyle adamların hastasıyım.

2009-07-11T00:23:00.002+03:00

ah bir işesem boğaza karşı!

aslırjinal

2009-07-09T16:29:00.000+03:00

iyi ki doğdun kasap!

hahaha!

prenses sendromu part1 :D

2009-06-28T03:06:00.000+03:00

sabaha kadar mantıksız tek bir cümle kurmadan tartışabilen adamla evleneceğim.

hırrr!

2009-06-28T01:32:00.000+03:00

live messenger 9.0 ın anasından girip babasından çıkma zamanıdır.

nasıl bilirdiniz?

2009-06-26T22:30:00.000+03:00

lokum gibi adamdı.

gurur kaynağı

2009-06-25T17:51:00.000+03:00

siz böyle olun,torununuzun namusu size kurban olsun!

hahaha!

2009-06-23T22:19:00.001+03:00

hahaha!

2009-06-13T22:36:00.001+03:00

öss ye girmeden tam 10 saat önce kimliğini kaybeden adamın hastasıyım!
ama heyecanlı olmaman canımı sıkıyordu zaten.

2009-06-10T23:21:00.001+03:00

çirkin erkek yoktur, kısa saçlı erkek vardır.

2009-06-10T13:42:00.000+03:00

What would you think if I sang out of tune would you stand up and walk out on me?